De bijzondere hobby van Kris Versluis
“Je voelt dat je leeft”. Kris Versluis is paraglider
Vol passie vertelt Kris Versluis over zijn grote hobby: schermvliegen. Zwevend boven de hoge toppen van de Alpen maakt hij vluchten van 5 tot 7 uur, comfortabel zittend in een zogenaamd “harnas” onder een groot scherm, opgestuwd door de aanwezige thermiek, over soms wel 100 kilometer.
Als jonge jongen al was Kris vogelliefhebber. Hij wilde zelf ook wel zo vrij als een vogeltje rondzweven in de lucht. Zijn droom om verkeersvlieger te worden kwam niet uit. Maar na eerst veel bergen beklommen te hebben, startte hij in 2002 een cursus paragliden. Na theoretische uitleg, met meteorologie als belangrijkste vak, en na “grondoefeningen”, mocht hij de lucht in voor de eerste vluchten (tot 500 meter hoogte), begeleid door middel van radiocontact met een instructeur. Inmiddels heeft Kris 3 vliegbrevetten gehaald bij de Nederlandse vliegschool Airtime in Oostenrijk en maakt hij als zelfstandig piloot vluchten tot boven 4000 meter met een eigen snelheid van 40 kilometer per uur.
Kris vliegt graag aan de zuidkant van de Alpen. Daar is het weer meer stabiel. Kris legt mij uit dat hij na een start van een hoge berg de stijgende lucht opzoekt in de “bel” van thermiek. Met behulp van stuurlussen aan het scherm, die hij bedient met zijn armen, blijft hij al draaiende zo lang mogelijk in de “bel” en houdt hij balans, zodat het scherm niet inklapt. Zo kan hij met een snelheid van 3-4 meter per seconde weer op de benodigde hoogte komen. In de wintermaanden is er weinig thermiek. In de lente en de zomer is de thermiek soms turbulent. Wolken hebben hun eigen wolkenthermiek en moeten ook vermeden worden omdat je geen zicht hebt in een wolk. Onweer is levensgevaarlijk voor paragliders in verband met de snel aantrekkende wind, het gevaar om in een wolk gezogen te worden en natuurlijk het gevaar van de bliksemschicht. Tijdens de gehele vlucht moet een paraglider dus alert en geconcentreerd blijven, zeker op grote hoogte, waar er minder zuurstof voorradig is en concentratieverlies op de loer ligt. “Gevoel voor de weersomstandigheden en het landschap “kunnen lezen” is onmisbaar” vertelt Kris. Daarbij wordt hij geholpen door een zogenaamde variometer. “Veiligheid is top prioriteit”. Landen doet hij door geen thermiek meer op te zoeken en langzaam naar beneden te zweven naar een van de aangegeven landingsplekken.
Kris heeft het geluk dat zijn gezin graag met hem mee naar de bergen gaat. Zo kan hij zijn hobby combineren met een gezinsvakantie. Afgelopen zomer hebben de dochters van Kris een tandemvlucht gemaakt met een instructeur. Zij begrijpen nu waarom hun vader zo enthousiast is over zijn hobby. De groep van paragliders is een bont gezelschap, jong en oud, volgens Kris. Allemaal hebben ze wel de neiging om in hun leven af en toe uit hun comfortzone te stappen en “het randje op te zoeken”. “Je voelt dat je leeft”.
Tekst: Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Kris Versluis
De reacties van de bezoekers waren unaniem positief. Velen gaven aan dat het evenement zowel leuk als leerzaam was, en dat het een perfecte middagbesteding bood voor alle leeftijden. Een bezoeker merkte op hoe toegankelijk en vermakelijk technologie kan zijn wanneer het op deze manier wordt gepresenteerd.
Van het illustere drietal, waar VCU veel aan te danken heeft, leeft alleen Jan van de Voort nog. Hij en zijn echtgenote ontvangen Miep Brekelmans, William Verspeek en mij in hun appartement in Oss. Miep, weduwe van Jan, is tot op hoge leeftijd actief lid van de club geweest en daarnaast trainster van de jeugdleden. William Verspeek, als klein jongetje nog getraind door Miep, is een van de leden die het langst lid is en al 30 jaar bestuurslid. Miep heeft haar “archief” meegebracht: een doos vol met foto’s, krantenberichten en oude notulen. Jan herkent zijn eigen handschrift in de notulen: “wat schreef ik toen nog mooi!”. De foto’s zorgen voor verhalen uit “de goede oude tijd”, toen hele families lid waren van de club, zoals de familie van de Plas, Brekelmans, van Erp. De club ging van start in de parochiezaal van de Schelf, het zogenaamde “patronaatsgebouw”. De ruimte had een stenen vloer, een laag plafond en radiatoren langs de zijkant. Kapelaan van Erven, moderator van de club, kwam regelmatig toezicht houden. Volgens Miep ook om naar de meisjes te kijken. Op zaterdag werden de wedstrijden gespeeld, eerst nog in een zaal in Helvoirt, omdat de zaal in Udenhout te laag was. Sinds de bouw van Sporthal de Roomley werd dit de thuisbasis van de volleyballers. 
Onder de bezielende leiding van Jan Brekelmans bloeide de vereniging op. In de hoogtijdagen telde de club zo’n 230 leden. Het herenteam speelde in de eerste en het damesteam in de tweede divisie. De heren wonnen zelfs één keer de nationale beker. “Als het eerste team speelde waren de tribunes altijd vol”, volgens Miep. ”Aan de zijkant van de zaal werd tapijt uitgerold, waar ook nog toeschouwers konden plaatsnemen.” Jarenlang werd er een volleybaltoernooi georganiseerd op de velden van SvSSS met meer dan 200 teams uit de regio. “De club heeft een poosje een “dipje” gehad”, vertelt William, “maar de laatste jaren groeit het aantal jeugdleden weer flink. Udenhout is één van de laatste dorpen in de omgeving, die nog een eigen volleybalclub heeft”. Ieder jaar wordt op de theaterplaats een zomers beachvolleybaltoernooi (U-Beach) georganiseerd. De club is met 72 leden een hechte vereniging.
Waarom is deze tocht zo populair dat ieder jaar een paar duizend mensen meelopen? Vorig jaar zelfs 3500.
Hoofdpiet krijgt eerst rimpels in zijn voorhoofd van het denken en roept ”ik weet het. We gaan samen naar het kasteel in Udenhout. Dan kunnen kinderen daar spelen, bij mij komen, zingen, plezier maken en alles doen wat kinderen leuk vinden.” “Ik weet dat je slim bent hoofdpiet zegt Sint maar zo slim dat had ik niet gedacht. We gaan het doen.”
Iedereen krijgt een stempelkaart waarop alle spelletjes staan die je kunt doen. Als alles klaar is mogen ze naar de groene tent waar nog een kleine verrassing wacht. Het is bijna te veel om op te noemen, “ringen gooien, kegelen, schilderijtje versieren, Sinterklaas begroeten, Ozosnel aaien en nog heel veel meer. 
