Lachsalvo’s bij Tonnepraot
In aanloop naar carnaval in D’n Haozenpot…
Het was weer erg vol op zaterdagavond 25 februari bij ‘t Centrum. En vooral: het was erg gezellig met veel humor, grappen en grollen.
“Wat is het toch heerlijk om een avondje pretentieloos, bevrijdend, gul te lachen”. Met dank aan de zes tonnepraoters, de organisatoren van “De Zaandhaozen”, de prins en zijn gevolg, de sponsoren èn de gastvrijheid van ‘t Centrum.
Om 20.15 uur betrad toverheks Toke (Christel v.d. Dungen) als eerste de ton. Ze vertelde dat ze was getrakteerd op een 7-gangendiner; een 6-pack Heineken en een buil friet. Ze had ook haar trouwring aan de verkeerde vinger, “maar”, aldus Toke, “ik ben ook met de verkeerde getrouwd”. Hoe dat zo? “Nou”, aldus Toke, “hij rijdt meestal achteruit de Mac Drive in en weet je wie er dan af moet rekenen?”
Fred, de tweede tonpraoter van dienst (Ludo van Vliet), bleek een bejaarde stripper te zijn. Zijn act werd steeds moeilijker, zei hij, “maar gelukkig mag ik m’n leesbril op houden”. Hij had in zijn carrière ook een aantal ontdekkingen gedaan, bijvoorbeeld dat mannen met een snor meer vreemd gaan dan vrouwen… met een snor. Verder gaf hij ook een intiem inkijkje in zijn huwelijk. “Mijn vrouw is in de kroeg bevallen”, onthulde hij, “want ze wilde per sé dat ik er bij was”.
Andy Marcelissen ontlokte misschien wel de meeste lachsalvo’s bij het publiek. Met prachtige droge humor en uitstekende woordspelingen zette hij zijn creatie Dick de Cock (met “ck”) neer. Dick was rechercheur, maar dat woord was toch wel erg moeilijk; “dus zeg maar “agent”.
Dick had ook in Engeland gewerkt en hij vond het vreemd dat men daar nogal geshockeerd reageerde als hij zich voorstelde. Op weg naar Udenhout had hij allerlei verkeersdeelnemers verbaliseerd omdat hun lichten niet branden. Zelfs had hij onderweg een politiewagen gezien, waarvan de lichten ook niet branden, maar de rest van de wagen gelukkig wel…
Jan Schellekens wilde zich profileren als ‘de moderne mens’. Hij snapte de moderne tijd helemaal. Zo wist hij al dat GSM ‘Gin Snoerke Mir’ betekent en dat je een elektrische auto het beste met diarree kunt vergelijken; “Haal ik het wel of haal ik het niet?” Jan vroeg zich ook af of het “apestaartje” moest zijn of “apenstaartje”?
De zaal ging er eens extra goed voor zitten, toen onze Udenhoutse coryfee Fons van der Lee de ton betrad. Dat had nog heel wat voeten in de aarde, want Fons werd eerst prinselijk onderscheiden door prins Pieter. Hoewel Fons daar best blij mee was, liet hij toch doorschemeren gehoopt te hebben op een oranje orde, ingeleid met het zinnetje “Het heeft de koning behaagt…”.
Fons vertelde penisverlenging te hebben overwogen, hoewel hij daar maar een heel klein bietje van af wist. “Dat kost ook nogal wat”, vertrouwde Fons ons toe, “en ‘t is ook niet doorgegaan, want mijn vrouw had liever een nieuwe keuken”.
Met zijn schoonmoeder bleek Fons het niet te hebben getroffen. “Wat kan dat mens maauwen; de kat van de buren is er jaloers op”.
De laatste tonpraoter was Frans Bevers, die een boeren Bed & Breakfast bleek uit te baten. Hij klaagde er over dat hij thuis niet veel te vertellen had. Hij dacht dat dat overigens ook niet zo bijzonder was. “Is er hier een man die thuis wel wat in de melk te brokken heeft”, vroeg hij de zaal. Toen er iemand “Ikke” riep, reageerde Frans: “Dan ben jij vrijgezel”.
Frans deelde ook mee dat zijn vrouw paranormaal begaafd was. “Ze kan op zo’n 5 à 10 meter afstand het bloed onder je nagels vandaan halen”.
Hij liet ons ook in de fijne keuken van zo’n B&B kijken. Zo had hij veganistische klanten. Toen Frans zag dat ze toch vlees aten, was hun reactie: “Maar we zijn nu met vakantie”.
Rond middernacht kwam er een eind aan een prima avond Tonnepraot, maar de gezelligheid bij ‘t Centrum en de Zaandhaozen ging nog veel langer door.
Tekst: Jan de Kort, De Wegwijzer
Foto’s: Angelique de Graay, De Wegwijzer
Marianne vertelt hoe zij met haar opa Arie op safari ging in Kenia. Zij nodigt de kinderen uit om ook mee op safari te gaan. Daar ontmoeten zij de kleine neushoorn Rinus en zijn slapende opa. Met verhalen en liedjes laat Marianne de kleintjes kennis maken met Rinus en zijn vriendjes. De kinderen brullen mee als leeuwen en tetteren als olifanten, terwijl een paar dappere peuters op uitnodiging van Marianne in de huid kruipen van savannedieren. Andere kleintjes komen naar voren en spelen op Afrikaanse muziekinstrumenten als regenpijp, trommel en sambabal, en volgen daarbij de maat van Afrikaanse muziek. Wanneer kleine neushoorn Rinus in gevaar komt, wordt opa neushoorn gelukkig op tijd wakker, en komt uiteindelijk alles goed.
Een prachtige, interactieve voorstelling, waar van begin tot eind van genoten wordt. Een mooi initiatief van Bibliotheek Midden Brabant.
Waarom melden?
M. is er voor jou!
Jelmer van de Pol (21 jarige HBO-Verpleegkunde student uit Udenhout)
Nieuwe hoofdman
Nieuwe gildeschrijver
Tijdens de officiële opening van de zorgboerderij, in aanwezigheid van kinderen, ouders, en begeleiders, is er gelegenheid om de zorgboerderij te bewonderen. Het valt meteen op dat de kinderen, al vóór de feestelijke opening, samen met de begeleiders, druk bezig zijn met de verzorging van de dieren. Deze activiteit is een vast onderdeel van de dagelijkse start. In een grote schuur bevinden zich een klaslokaaltje, een grote binnen zandbak, een knutselatelier, een kleine “gym” en voldoende ruimte om te spelen. Buiten staan (natuurlijke) speeltoestellen. Een kleinere schuur biedt, naast een keuken, een gezellige plek om te lunchen. Maar dat kan ook buiten aan picknicktafels onder een groot afdak. De zorgboerderij biedt volop ruimte om lekker te bewegen, te leren, maar ook om je even terug te trekken, al dan niet in gezelschap van een van de dieren. Een fijne plek met structuur, begeleiding en behandeling, waar kinderen hun talenten kunnen ontwikkelen.
Dat vertellen jonge kunstenaars van Basisscholen Franciscus en De Wichelroede. In november en december hebben zij na schooltijd vijf workshops gevolgd van Urban Artist Joep van Gassel. Ze hebben ontworpen, met spuitbussen hun eigen paneelkunstwerk gecreëerd, met sjablonen gewerkt en tot slot een gezamenlijk werk tot stand gebracht. Het resultaat is tot en met 24 januari te zien in een expositie in Gemeenschapshuis De Vorselaer.
Afgelopen vrijdag werd de expositie geopend onder grote belangstelling van broertjes, zusjes, papa’s, mama’s, opa’s en oma’s. Op mijn vraag aan de kinderen waarom ze hadden meegedaan aan de workshops kwam als antwoord dat het hun wel leuk leek om lekker met verf te spuiten. Meerdere leerlingen uit de klas deden mee. Thuis waren sommigen van hen al druk bezig met tekenen en schilderen. Of ze thuis ook met spuitbussen aan de gang zouden mogen gaan, daar waren ze niet zo zeker van! Ze zouden het wel willen, want ze hadden de workshops heel leuk gevonden.
