80 Jaar Kapelleke
Op de Schoorstraat staat het Mariakapelleke en dat staat daar al 80 jaar. Het kapelletje is vlak na de tweede wereldoorlog gebouwd uit dankbaarheid omdat Udenhout het er in de oorlog relatief goed heeft afgebracht. Ook herdenking van degene die gesneuveld zijn heeft hier een plaats. Het is een gezamenlijk dorpsproject geworden. Guus van Erp schenkt de grond, Udenhoutse bouwvakkers bouwen het kapelletje in hun vrije tijd, Jan Meuwese, de toenmalige burgemeester is de initiatiefnemer. Menig Udenhouter draagt financieel bij. Het kapelletje wordt geschonken aan parochie Sint Lambertus. Een groot aantal vrijwilligers helpt om het kapelletje in stand te houden mijn. Na 80 jaar is het aan een restauratie toe. De schilderingen van Jaques Verheijen worden gerestaureerd. Luc van Hoek maakte het Maria beeld en Jos Bedaux Is de architect van dit stijlvolle gebouw. Alles wordt kritisch bekeken en hersteld. Onder de klokkentoren is een keramisch gezichtje wat niet meteen opvalt. Is dit een engeltje of een kindje van de architect ?? Het heeft in ieder geval alles gezien wat het kapelletje zo bijzonder maakt. Iemand die een kaarsje opsteekt voor een geliefde, voor iemand die overleden is, voor het halen van een belangrijk examen, om zorgen te delen met Maria. Er worden bloemen neergelegd na een begrafenis, er worden trouwfoto’s gemaakt. Wandelaars nemen even rust in de stilte die er is als je binnen op het bankje gaat zitten. In het boek waarin je een intentie kunt schrijven lees je ontroerende berichtjes. Er ligt vreugde, verdriet en verlangen. Het kapelletje is als een gezamenlijk dorpsproject begonnen en het gezamenlijke is gebleven. Voor mensen in Udenhout en voor de vele passanten. Om het 80-jarige jubileum extra cachet te geven is er een openluchtmis opgedragen. Het is en blijft een plek van bezinning en gebed.
Het is een hele bijzondere gebeurtenis om dit bij te wonen op deze speciale plek. Om het grote aantal bezoekers te laten zitten zijn strobalen voorzien van dekens neergelegd.
Voor de kapel is een altaar ingericht met alle ceremoniële zaken die voor een mis noodzakelijk zijn. Het is een ander maar toch ook een heel speciaal gevoel als de pilaren in de kerk ineens bomen zijn, als de achtergrondmuziek verzorgt wordt door de vogeltjes, als de wuivende blaadjes de gebrandschilderde ramen lijken te vormen.
Het thema van de mis is Verbondenheid en die is duidelijk voelbaar. Er ontstaat een spontaan openluchtkoor. De bekende liederen lijken nog bij de vele aanwezigen in het geheugen te zitten. Naast de trouwe kerkbezoekers zijn er veel mensen die van huis uit waarschijnlijk katholiek zijn en veel herkenning en herinneringen zijn dan ook duidelijk voelbaar. Het is een warm gebeuren waarbij de verbondenheid met vroeger en nu voelbaar is. Pastoor Dorssers gaat met grote betrokkenheid voor in de viering. Gelukkig is pastoor Looijaard ondanks zijn zwakke gezondheid ook aanwezig. Resonet zingt de liederen en de misboekjes die keurig klaarliggen worden intensief gebruikt. Het is een bijeenkomst met veel devotie, een woord wat niet vaak meer gebruikt wordt maar hier zeker van toepassing is. (toewijding aan een specifieke heilige)
Een lied vat de essentie samen: Veul is verandert en veul is verdwenen en de devotie die raakt in verval, ook de kapel die verloor er wat stenen toch weet ik dat ik nog vaak denken zal: Aan elke meimaand als ’t zonneke zonk achter de masten. o ja dan klonk Ave Maria deur het Brabantse land.
De morgen wordt afgesloten met koffie en een worstenbroodjes. Omdat er meer bezoekers zijn dan broodjes wordt samen delen ook in de praktijk gebracht. Namens Kapelgroep bedankt Diny iedereen die deze bijeenkomst mogelijk heeft gemaakt. Marina de Werdt krijgt bloemen als dank voor alle jaren die ze heeft besteedt aan het verzorgen van het kapelleke. Inmiddels is er een groep van negen vrijwilligers die hier gezamenlijk zorg voor dragen.
De Wegwijzer hoopt dat deze kapel nog lang een teken van vriendschap, geloof en verbondenheid mag blijven voor iedereen die daar behoefte aan heeft. De mensen elkaar vinden in er gewoon zijn.
Tekst: Nel van Iersel, De Wegwijzer
Foto’s: Nel van Iersel en Pieter Michielsen, De Wegwijzer
Kennelijk was broertje Toon voor de duvel nog niet bang. Als hij maar enigszins kon, was hij op straat te vinden. Of zijn ouders dat nu wel of niet wilden. Zo zag Toon dat er in de Groenstraat meerdere schuttersputjes waren. Dat de Geallieerden op komst waren, wisten wij van de Udenhoutse politieman Roymans, die achter de huizen liep om zijn dorpsgenoten voor te bereiden op de bevrijding. Achter die huizen lagen ook talloze schuilkelders. “Alleen al bij ons in de straat, waren dat er tientallen”, weet Toon nog. “Ik zag de Duitsers vertrekken”, zegt hij. “Het was een behoorlijk ordeloze troep. Ze roofden nog wat ze konden. Bij Willeke Martens namen ze een varken mee en elders hadden ze een paard gevorderd. Dat dier wilden ze boven op een kar vervoeren. Ze hebben toen bij Driek van Wijk de voordeur geforceerd en die deur vervolgens als opstap voor het paard gebruikt. In de Groenstraat werden ook nog drie boerderijen in brand gestoken, o.a. bij Janus de Bont en bij Simons”.