“Ieder mens heeft een laatste wens”
Deze slogan hanteert WensAmbulance Brabant waar Louis van Beers sinds drie jaar als chauffeur aan verbonden is.
Hoe kom je daarbij?
Een collega van Louis ging na zijn pensioen dat vrijwilligerswerk doen. Toen dacht Louis al: dat is mooi werk en dat was hij niet vergeten toen hij met pensioen ging. Hij meldde zich aan bij WensAmbulance Brabant. Na een sollicitatiegesprek, waar vooral gekeken wordt of iemand als persoon geschikt is voor dit vrijwilligerswerk, volgt de rijvaardigheid training. Ook al heb je heel veel ervaring, toch volg je die training omdat je ánders moet leren rijden. De wensvragers zijn terminaal ziek, hebben vaak pijn en hebben last van schokken en plotseling afremmen. Het gaat er niet om zo snel mogelijk ergens te zijn, maar vooral met maximaal comfort. Door een aantal keren met een ervaren wensambulance chauffeur mee te rijden leer je daar goed op te letten. Het sociaal contact wat je hebt is ook essentieel. Inmiddels heeft Louis veel ritten achter de rug. Zo’n 15 à 20 per jaar, meestal in Nederland en soms ook naar het buitenland. Zo is Louis met een wensvrager helemaal naar Sarajevo gereden. Wat op Louis vooral indruk maakt is niet alleen het vervullen van de laatste wens van iemand, maar vooral van het feit dat het vervullen van die laatste wens bijna altijd gemaakt wordt met de naasten van de betreffende persoon. Op die manier wordt een laatste wens een hele mooie herinnering voor partner, kinderen en kleinkinderen waar ze heel mooi op terug kijken. Daar een rol in spelen is het mooie van dit vrijwilligerswerk. Louis geeft enkele voorbeelden zoals het afscheid nemen van een paard in de wei, een voetbalwedstrijd, de zee is heel populair, inmiddels is er een brancard met accu voor op het strand, de Efteling, met een opa en zijn kleindochter een trouwjurk uitzoeken voor een bruiloft die hij niet meer mee zou maken. Die ervaringen helpen families bij het verwerken van het afscheid. Wensambulance Brabant ontvangt geen subsidie en kan dit werk alleen doen door sponsoring, donaties en giften. Hierdoor worden er jaarlijks zo’n 700 wensreizen gratis uitgevoerd.
Hoe zijn wensambulances georganiseerd?
Zo’n 15 jaar geleden constateerden twee ambulancemedewerkers uit Valkenswaard dat zij regelmatig patiënten vervoerden die op korte termijn zouden sterven en nog een laatste wens hadden. En die mogelijkheid was er niet. Zij zijn toen met twee, door de GGD gedoneerde ambulances, gestart om die wensen te vervullen. Dit was de start van Wensambulance Brabant waar nu 150 vrijwilligers werken en waar op 5 posten 6 ambulances staan. Ondertussen zijn er nog 8 Stichtingen Wensambulance opgericht in het land die zijn verenigd onder de Stichting Wensambulance Nederland. Iedere rit wordt uitgevoerd door een chauffeur, zoals Louis, en een verpleegkundig begeleider. Brabant heeft vier regio’s met ieder een regiocoördinator. Een wensvraag komt binnen bij een wenscoördinator die de gehele wensreis coördineert. Soms moet dat op korte termijn georganiseerd worden en Louis heeft een keer de vraag gekregen dit nog op dezelfde dag te doen. Hij hoopt nog heel lang dit mooie werk te doen. Willen mensen meer weten over dit mooie werk dan is dat te vinden op de site: www.wensambulancebrabant.nl
Tekst: Wilma de Jong-Verspeek, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilder, de Wegwijzer en Louis van Beers
Afgelopen zondag konden belangstellenden in ’t Plein struinen langs diverse kraampjes van ouderenorganisaties op het gebied van welzijn, mobiliteit, gezondheid, vrijwilligerswerk, vrije tijdsbesteding, (digitale) veiligheid, dementie en mantelzorg.
De organisatoren van de Ggoudmarkt- Platvorm Welzijn Udenhout en Biezenmortel- mochten zich verheugen in een grote belangstelling.
graag mensen helpt
Samen met George, een lokale medewerker van Vrijwillig Wereldwijd, bekeken ze waar het geld het hardst nodig was. Zo zorgden ze bij meerdere gezinnen voor extra voeding en knapten ze huizen op: daken werden gerepareerd, deuren en ramen verstevigd en er kwamen echte bedden met matrassen in plaats van zelfgemaakte ‘matrassen’ van bamboestokken.
Naast het vrijwilligerswerk was er natuurlijk ook ruimte om Tanzania te ontdekken. Ze beklommen de hoogste rots van Iringa, gingen een weekend op safari en dompelden zich onder in het lokale leven – wat volgens hen vooral veel dansen betekent. Dat ze samen met twaalf kinderen rijst uit één schaal zouden eten, met de hand en zittend op de grond, hadden ze van tevoren niet kunnen bedenken. “Een geweldige ervaring,” vertellen ze lachend. Hun reis sloten ze ontspannen af met een paar dagen op het paradijselijke Zanzibar.
