Het matje van mevrouw Evers

Een beetje een wonderlijke titel voor een verhaal over de huishoudschool In Udenhout. Pastoor Karel Prinsen neemt het initiatief om de zevende klas (een extra jaar na de lagere school VGLO) om te zetten in de Huishoudschool. Meisjes volgen daar een primaire opleiding die twee jaar duurt. Na deze twee jaar is er de mogelijkheid de Assistenten-opleiding van nog een jaar te doen. Met een getuigschrift op zak zijn er veel mogelijkheden om een vooral verzorgend beroep te kiezen Kinderverzorgster, kraamhulp, hulpverpleegster, gezinsverzorgster ed. De school heeft een streekfunctie. Meisjes uit Udenhout, Biezenmortel, Berkel-Enschot, Helvoirt, Cromvoirt Haaren en Oisterwijk bevolken de school. Bij de start zijn er verschillende locaties geweest, uiteindelijk wordt het gebouw in de Zeshoevenstaat in gebruik genomen. Mevr. Evers is al die tijd de directrice van deze school geweest. Juf Riek van Rijsewijk was haar steun en toeverlaat.

Het is nu 50 jaar geleden dus misschien wel tijd om herinneringen op te halen. Marlies Christa en Karen nemen het initiatief om een reünie te organiseren. Zij zijn de laatste klas die hier les gekregen heeft en sluiten de periode huishoudschool in Udenhout mee af. In die tijd bestaat de citotoets al en samen met de wens van het kind en de ouders word je aangenomen.

Tijdens het gesprek borrelen de herinneringen boven.
• “Het was een fijne school. Ik gebruik alles nog wat ik daar geleerd heb”.
• “We hebben het NCB-kookboek nog jaren gebruikt. Er staan lekkere recepten in en je leerde er goed van koken”. Mevr. Kuypers proefde van alles wat er gekookt was. Ze bleef gezond en aan haar lijn was het niet te zien. Buitenlandse recepten leerden we niet. De demonstratie van kaasfondue was een belevenis. Vlaflip was het meest geliefde toetje.
• Smokwerk zelf maken, naaien op de naaimachine.
• De trap schuren met groene zeep en een borstel was minder in trek. “Wij hielden de school schoon”.
• “We waren heel gezagsgetrouw maar tussen de middag slopen we weg om te roken of om naar Jan Haen, alias Piet Kiep te gaan”. Ook het snoep van Den Brem was in trek. Roken mocht niet ook niet bij de poort. Toch was er wel een docent die dat bevel negeerde.
• Jongens aan de poort was ook een bron van plezier. Twee van de initiatiefneemsters hebben er hun man aan over gehouden.
• “Het was leuker als nu. Wij hadden geen telefoon maar wel veel lol. Praatten met elkaar. Er werd weinig gepest. Iedereen hoorde er min of meer bij. We moesten ook veel samenwerken.”
• Voor de schoolreis naar Rotterdam kwam de bus, hij reed een rondje rond de school, iedereen moest uitstappen want Rotterdam ging niet door. Teleurstelling alom. Uiteindelijk ging de reis naar Amsterdam.

Er gebeurde vooral gewone dingen maar op een keer werd iedereen naar de hal geroepen zomaar midden op de dag. We mochten om onverklaarbare reden naar huis. Later hoorden we dat er een brief bezorgd was met de mededeling dat er om twee uur een bom zou afgaan. Dat risico wilde de leiding van de school niet lopen. De politie kwam eraan te pas. De daders, Mirjam, Carla en Corrie zijn mede dankzij Meneer Henk Peeters ontdekt. Hij herkende het handschrift en zo is alles toch weer goed gekomen. Meneer Peeters was een van weinige docenten met een bijnaam. We noemden hem DE PEER. Hij moest soms wennen aan het feit dat leerlingen ook volwassen mensen worden. Om hem alsnog te eren trakteren we op Perenvlaai bij de reünie
Er werd weinig gestraft, bij meneer Peeters bijvoorbeeld een opstel over jezelf. Als je in de fout ging moest je bij mevrouw Evers op het matje komen en werd er een hartig woordje gesproken. Mevrouw Evers was streng en rechtvaardig, een echte directrice.
Het matje was een begrip.
Bij het opheffen van de school werd de hele inboedel verkocht. De geschiedenis vertelt niet wie het HET MATJE heeft gekregen.
Op zaterdag 10 september komen een groot aantal oud-leerlingen terug naar school voor de reünie. Marlies laat een PowerPoint presentatie zien als start van het ophalen van de vele herinneringen. Tineke van Wijk krijgt de eretitel Tineke Wikipedia. Zij is een bron van informatie, nog heel veel en kan veel details vertellen. Een hapje, een drankje een foto op de trap en heel veel verhalen.
Het is een geslaagde middag. Hopelijk geniet u als lezer van alle verhalen van toen.

Tekst: Nel van Iersel, De Wegwijzer
Fotografie: Pieter Michielsen, De Wegwijzer