Udenhoutse werd slachtoffer van nep-agenten
“Ik dacht dat mij dit niet kon overkomen”
Ze was in het verleden weleens gebeld door duistere lieden die zich voordeden als bankmedewerkers. Die had ze snel door en maakten bij haar dus geen schijn van kans. Claudia uit Udenhout is een zelfverzekerde, oplettende vrouw die dacht dat ze nooit slachtoffer zou worden van een babbeltruc. Toch is het haar onlangs overkomen. Ze wil haar verhaal delen om anderen te waarschuwen, want de manier waarop criminelen te werk gaan is zo sluw, dat zelfs oplettende mensen slachtoffer kunnen worden.
Een telefoontje van de “politie”
“Het begon met een telefoontje via mijn vaste lijn” vertelt Claudia. Aan de andere kant van de lijn was een man die zich voordeed als politieagent van het politieteam Tilburg-Noord. “Hij vertelde dat er in Berkel-Enschot iemand in zijn woning was overvallen door twee mannen, en dat één van de daders inmiddels was opgepakt. Bij hem zouden ze een briefje hebben gevonden met drie adressen, waaronder dat van mij.” De bewoners van de andere twee adressen waren overvallen en de kans was volgens hem aannemelijk dat ik de volgende zou worden. ”Heeft u toevallig verdachte personen voorbij zien komen”, vroeg hij haar nog. Dat was het begin van een sluwe manipulatie, waardoor Claudia al snel op scherp stond. “Je schrikt meteen als je hoort dat er een overvaller rondloopt met jouw adres op zak. Ik voelde de spanning en ging zelfs voor het raam staan om te zien of er iets verdachts gebeurde. De man verbond me door met de recherche die me verder kon helpen.” Die zogenaamde rechercheur vroeg Claudia of ze geld of sieraden in huis had, en of dat misschien de reden was waarom haar adres op het briefje stond. “Mijn sieraden hebben vooral emotionele waarde, en ik heb nauwelijks contant geld in huis” legde Claudia uit. Dit leek de oplichters echter niet te deren. “Hij vertelde me dat het voor hun onderzoek belangrijk was, dat de politie foto’s van mijn sieraden kwam maken. Ook voor de verzekering zou dat handig zijn, mocht er iets gebeuren.”
Twijfels
Dat was het eerste moment dat Claudia twijfel voelde. “Maar door de overtuigende en dringende toon van de nepagent, onderdrukte ik dat gevoel. Ik had eigenlijk geen zin om iemand aan de deur te krijgen, maar de man bleef maar praten en benadrukken hoe belangrijk het was. Hij vertelde ook dat het een kleine moeite was, dat er een collega in de buurt was en dat het in 10 minuten afgewerkt zou kunnen zijn. Terwijl ik nog met hem in gesprek was, ging de deurbel en stond er een jonge man in zwarte burgerkleding voor mijn deur, die me direct een pasje met een politielogo liet zien. Dit was mijn tweede moment van twijfel”, herinnert Claudia zich. Maar ze kreeg geen ruimte om dat gevoel echt aandacht te geven. “De man vroeg of ik zijn collega, die ik nog aan de lijn had, wilde vragen hoeveel foto’s hij moest maken”. Nog steeds aarzelend pakte ze uiteindelijk haar sieraden, zodat de man ze kon fotograferen. “Ik had echt het gevoel dat ik moest meewerken. Het ging allemaal zo dwingend en overtuigend. Maar toen de man klaar was met ‘fotograferen’, griste hij de sieraden weg en rende de deur uit. “Ik ben nog steeds boos op mezelf dat ik erin ben getrapt” zegt ze. “Ik had mijn twijfels, maar die criminelen weten precies hoe ze je moeten bespelen. Het gaat zo geraffineerd en dwingend. Dit kan echt iedereen overkomen.”
Breek het gesprek af en bel zelf terug
Claudia hoopt met haar verhaal anderen te waarschuwen voor dit soort oplichtingspraktijken. “Als je twijfelt of merkt dat iemand je onder druk zet, pak dan de regie. Breek het gesprek resoluut af en bel zelf de politie terug”, is haar advies. Wijkagent Harm Muntz beaamt dat en benadrukt dat echte agenten nooit telefonisch om sieraden of waardevolle spullen vragen. Claudia’s verhaal is helaas niet uniek, Dagelijks worden mensen het doelwit van dit soort geraffineerde criminelen. Ook in Udenhout worden mensen slachtoffer.
Op verzoek van het slachtoffer hebben we niet haar echte naam vermeld.
Tekst en beeld: Henny Schilders, De Wegwijzer
Gedurende de oorlog èn daarna woonde Lies Kuypers “op de Zandkant”. Ze was een dochter van Nol Kuypers en op het einde van de oorlog elf jaar. Ze had drie oudere broers en drie jongere zussen. “Er stonden in onze buurt maar een paar huizen”, zegt Lies, “o.a. van twee broers van mijn vader, ome Kees en ome Geert. Het was daar aan de rand van de duinen erg rustig en iedereen dacht dat we daar wel veilig zaten, omdat we daar zo eenzaam woonden”.
Het was natuurlijk spannend hoe ze hun huis aan zouden treffen. Dat viel gelukkig erg mee, maar er waren wel veel andere huizen en boerderijen aan de duinrand kapot geschoten en afgebrand. Nòg erger was, dat een buurman, Frenske Langenberg, bleek te zijn doodgeschoten. Frenske was, als een van de weinigen in de Zandkant, niet gevlucht toen de Duitsers kwamen. Waarschijnlijk zal hij zich wel in zijn huis hebben verschanst. Hij was ongeveer 65 jaar, vrijgezel en hij woonde daar samen met zijn zus.
Inmiddels zijn de dames op leeftijd. Marietje Vermeer is lid van de vereniging vanaf het eerste uur en tevens het oudste lid. Zij is 95 jaar. Het jongste lid is 63. Gemiddeld zijn de dames 80 jaar. Maar er wordt nog altijd enthousiast gedanst onder leiding van Annie Heuvelmans en Francy Verspeek. Van de klompendans tot line dance, er wordt zelfs gedanst op “de Engelbewaarder”. Lichaam en geest worden iedere week goed getraind. Ieder jaar wordt het seizoen afgesloten met een gezellig jaaruitje en tijdens de vrije zomermaanden wordt er samen koffie gedronken en, voor wie dat kan, een rondje gefietst. Er is jammer genoeg geen jonge aanwas meer. Sinds Coronatijd zijn er nauwelijks nog optredens geweest. “Want als we optreden willen we wel netjes voor de dag komen”, aldus Joke. Het plezier, de gezelligheid en saamhorigheid zijn er niet minder om.
De oorlog is al 80 jaar voorbij; Kees heeft er veel over gelezen en geschreven, o.a. over de bevrijding van Udenhout en Biezenmortel. En toch resteren nog vraagtekens. Zo weet hij niet hoe de marsroute van de geallieerde troepen toen precies was. Hij vermoedt, dat de troepen die Udenhout na de bevrijding van Biezenmortel naderden, zich hebben gesplitst. Een deel ging vermoedelijk richting de duinen, waarheen een aantal Duitsers was gevlucht. Een ander deel kwam Udenhout binnen via de Groenstraat (“den Del”). 
Het was een feestje afgelopen zondagmiddag in het raadhuis. Het Udenhoutse koor “Perpleks” en het Tilburgse duo Harber waren de gangmakers. De zaal was tot de laatste stoel gevuld en het publiek genoot van een geweldige muziekmiddag. Perpleks bracht een gevarieerd repertoire, strak gezongen en met flair en besmettelijk enthousiasme gebracht. Het duo Harber, bestaande uit pianist Harrie Swinkels en zanger/gitarist Berrie Raaijmakers, voegde prachtige luistermuziek toe, met covers van onder andere The Byrds, Neil Young, The Alan Parsons Project, en een mooie eigen compositie. Samen trakteerden koor en duo Udenhout een heerlijke muzikale middag.
De bibliotheek is een openbare ruimte. Je hoeft geen lid te zijn van de bibliotheek om gewoon maar even binnen te wandelen. Dat maakt de bibliotheek laagdrempelig. De ervaring met eerdere exposities in de bibliotheek leert dat mensen makkelijk binnen lopen (ook ouders met kinderen), de expositie komen bekijken en er ook samen over in gesprek kunnen gaan, zelfs onder het genot van een kopje koffie. Marieke Vermeer, programmamaker van Bibliotheek Midden Brabant, vertelt dat de bibliotheek daarmee voldoet aan haar doelstelling om kunst en cultuur onder de aandacht te brengen, en hier is erfgoed beleving een onderdeel van. Verhalen exposeren en op die manier tot leven brengen op een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Dat doet de bieb natuurlijk al door de grote collectie boeken, die hierbij aansluiten. Maar ook door andere informatie bronnen, cursussen, lezingen, digitale info en zoals nu d.m.v. de foto expositie. Lia Clement, secretaris van Erfgoedcentrum ’t Schoor, geeft aan het belangrijk te vinden dat er ook buiten ’t Schoor een plek is, waar mensen bereikt kunnen worden om het historisch/ culturele erfgoed te delen. De bibliotheek is hiervoor de ideale plek.
Hans Winkel is al vanaf 1963 organist. De vader van Hans was de vaste organist van de parochie in Waalwijk, Hans ondersteunde zijn vader vaker en werd later zijn vervanger. Het orgelspel zit Hans dus in de genen.