Veertig jaar wandelen
Dat is wat een aantal vrouwen, in wisselende samenstelling, al veertig jaar samen doen.
Lenie van Spelde gaf me een keurig overzicht van de geschiedenis van deze gezellige pretentieloze club.Geen regels, geen bestuur, 10 euro “contributie” per jaar, een kaart bij je verjaardag .Als je er bent is het fijn, als je er niet bent is dat ook prima. Er zijn veel vaste deelneemsters. De dames kennen elkaar al jaren en dat geeft een vertrouwd gevoel.
Ad van Lier, een gedreven loper die vaak in de duinen te vinden was kreeg het idee om zijn wandelplezier te delen met andere mensen. Daarom plaatste hij een advertentie in de wegwijzer en als snel gaven een aantal vrouwen zich op. Op 11 oktober 1984 gingen we dan van start. In het begin werden er kleine parcoursjes gelopen, later werden de afstanden groter en steeg de conditie. Ad was onze grote motivator en dat ging hem goed af. Toen Ad aangaf te willen stoppen werden de trainingen overgenomen door Nel en Carla van Erp. De club kreeg zelfs een eigen t-shirt met twee lopers op de achterkant en stretchende dames op de voorkant. Jaren hebben we getraind. De een wat rustiger, de ander fanatieker.
Het twintigjarig bestaan werd gevierd, met de fiets naar Moergestel en daarna kanoën.
Omdat de mogelijkheden van alle deelnemers steeds meer gingen verschillen kwamen er andere vormen.
Van oorsprong was het een trimclub maar dat veranderde in nordic walken, een snelle wandelgroep, een langzamere groepen samen fietsen. Iedereen kon mee blijven doen op haar eigen manier. Omdat het struinen door de duinen beter gaat als mensen de weg goed weten namen Anja en Wilhelmine het stokje over van Nel. Ook de hondjes mogen, liefst aangelijnd mee.
Wij trimmers en wandelaars, gaan ook met onze tijd mee. Vandaar onze website. Omdat die een naam moest hebben is er gekozen voor duinlopers want dat is toch wat we iedere week doen.
Ook whatsapp vergrootte de onderlinge bereikbaarheid.
Een keer per vier weken is er een langere wandeling, soms ook in een andere omgeving.
Ieder jaar starten we het nieuwe jaar met een sportieve activiteit. Dit jaar vieren we op 30
augustus ons veertigjarig bestaan.
Wij hopen nog jaren zo door te gaan. We genieten er iedere keer weer van. Heb je energie en gezelligheid nodig, trek erop uit om op vrijdag van negen tot tien te wandelen Je start vol energie aan je nieuwe dag.
We starten bij de Rustende jager.
We hopen nog jaren zo door te gaan, een rollator groepje hoort immers ook tot de mogelijkheden.
Website: www.duinlopers.nl
Niet twijfelen, gewoon gezellig meedoen!!!
Kennelijk was broertje Toon voor de duvel nog niet bang. Als hij maar enigszins kon, was hij op straat te vinden. Of zijn ouders dat nu wel of niet wilden. Zo zag Toon dat er in de Groenstraat meerdere schuttersputjes waren. Dat de Geallieerden op komst waren, wisten wij van de Udenhoutse politieman Roymans, die achter de huizen liep om zijn dorpsgenoten voor te bereiden op de bevrijding. Achter die huizen lagen ook talloze schuilkelders. “Alleen al bij ons in de straat, waren dat er tientallen”, weet Toon nog. “Ik zag de Duitsers vertrekken”, zegt hij. “Het was een behoorlijk ordeloze troep. Ze roofden nog wat ze konden. Bij Willeke Martens namen ze een varken mee en elders hadden ze een paard gevorderd. Dat dier wilden ze boven op een kar vervoeren. Ze hebben toen bij Driek van Wijk de voordeur geforceerd en die deur vervolgens als opstap voor het paard gebruikt. In de Groenstraat werden ook nog drie boerderijen in brand gestoken, o.a. bij Janus de Bont en bij Simons”.
Adriaan van Seelen uit Rijen was haar leermeester. Ze volgde bij hem ook cursusweken in Frankrijk. “Heel leuk om te doen”, volgens Nel. Haar tuin en huis worden gesierd met veel van haar beeldhouwwerken. Maar Nel kreeg steeds meer plezier in het “letterhakken”. Ze beitelt wijze spreuken in Belgisch hardsteen in allerlei vormen. Uit de visvijver in haar tuin rijst een op een obelisk lijkende steen op, met daarin haar lijfspreuk gehakt: “Geloof niet alles wat je denkt”. Boven op de steen zit een meditatief poppetje. “Mijn fantasie gaat nog wel eens met me aan de haal, vandaar deze lijfspreuk”, vertelt Nel lachend. Een recht vormige steen langs de vijver draagt de spreuk: Je kunt het leven niet verlengen, wel verdiepen. Een bronzen kikkertje bovenop de steen kijkt minzaam op deze spreuk neer. De spreuk “Iedere dag wordt de wereld weer opnieuw geboren” siert een mooie wereldbol in de tuin. En op een zonnewijzer staat de tekst: ”Achter elk moment ligt een zee van tijd”. Voor familie en vrienden heeft Nel naamplaatjes en huisnummers gehakt. En voor een vriendin, die haar kat verloren heeft, heeft ze een kat en profile gehakt in steen. Nel vertelt trots dat ze uitgenodigd werd één letter van een gedicht te hakken in een straatsteen van de Oude Gracht in Utrecht. Iedere zaterdag wordt er door een steenhouwer één letter gehakt. Zo groeit het eindeloze gedicht voor toekomstige generaties.
Routes, netwerken en verbindingen is het Europese thema van de Open Monumentendagen 2024. Onder de slogan ‘Onderweg!’ gaan de bezoekers op pad van monument naar monument.