Waar was mijn kunstwerk?
Als je door het Kloosterpad loopt, dan zie je het reliëf Spelende Kinderen. Het is bevestigd tegen de zijmuur van basisschool De Wichelroede. Ad de Swart heeft het gemaakt. Het werk heeft een hele geschiedenis.
De nu negentigjarige Ad heeft altijd in het onderwijs gewerkt. Hij werkte in Medemblik, in Sint-Michielsgestel en van 1972 tot 1989 in Udenhout. Veel Udenhoutse jongens hebben waarschijnlijk bij hem in de klas gezeten. Samendoen, vorm geven aan je eigen creativiteit, is de basis van zijn werk met kinderen geweest.
Ontstaan van het reliëf
Als Ad een klas met kinderen heeft, krijgen ze de opdracht om een zelfportret te tekenen. Alle tekenvellen zijn even groot, dus de portretjes ook. Hij knipt ze uit, plakt ze op en zo is er een getekende klassenfoto ontstaan. Omdat hij ook vaak met klei werkt, worden de tekeningen omgezet in gekleide portretten. Ad heeft zelf een oven; na het bakken mogen de beeldjes mee naar huis.
Ad heeft daarna het idee zelf een groter werkstuk te maken. Een vriend van hem laat hem een plaatje zien van een keramisch reliëf. Dat maakt Ad enthousiast om hetzelfde te doen met zijn idee van samen zijn. Het is een heel werk. Ontwerpen, maken, bakken, glazuren. Ad zet zijn naam bescheiden in de rechterhoek, zodat herkenbaar is wie het gemaakt heeft. Het werk wordt keurig opgeborgen en in kratten bewaard in Sint-Michielsgestel.
Daarna verdwijnt het uit het zicht. Ad weet niet waar het gebleven is. Uiteindelijk wordt het zonder zijn medeweten opgehangen op een school in Oss. Als die wordt afgebroken, heeft iemand zich over het werk ontfermd en wordt het opgehangen op de Wichelroede. Ad had jaren niets meer van zijn werk gehoord of gezien. Kort voor zijn pensioen ziet hij dat zijn Spelende Kinderen een plaats krijgen op de buitenmuur van de Wichelroede bij de achteringang. Hij is daar niet in gekend. Hij is wel heel blij zijn creatie weer terug te zien.
Het reliëf wordt wel vermeld bij de rubriek Kunst in de openbare ruimte in Udenhout. Het ligt volgens Ad niet zo in de loop, maar trekt vast en zeker de aandacht. Bij de voettocht die groep vijf maakt, kunst kijken in Udenhout, komt het ook aan bod. De kinderen verbazen zich over het feit dat er geen iPad, geen telefoon op staat. Het lijkt hen maar saai. Maar als we echt over samen buiten spelen praten, komen er veel ideeën los. Er wordt nog even gebrainstormd over een mogelijk andere plek waar het misschien meer aandacht trekt. De Spelende Kinderen hangen er allang, horen bij het beeld van de school, er hebben al veel mensen van kunnen genieten. Misschien kunnen kinderen er een keer een verhaaltje over schrijven, zodat het weer in de belangstelling komt.
De Wegwijzer bedankt Ad voor het ongewild verfraaien van Udenhout. Het beeld, samenspelen, wordt nog versterkt door de speelplaatsgeluiden. Fijn dat belangrijke dingen toch weer aan de vergetelheid onttrokken zijn. De foto in de Wegwijzer zal zeker herinneringen oproepen.
Tekst: Nel van Iersel, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer



Feestelijk afscheid van een vertrouwde tijd





Dat zijn de woorden van juffrouw Ingrid op de vraag waarom haar werk zo leuk is dat ze dit al 40 jaar doet.

Ik mag aansluiten bij een van de lessen in de klas van meneer Martin. In het Leerlandschap van school gaan de leerlingen enthousiast aan de slag met een proef, aangestuurd door gastdocent Jeroen Jansen en kierenjager Johan Schapendonk. In groepjes van 3 zoeken de leerlingen met een warmte camera in de ruimte naar kieren en naden, waardoor koude lucht naar binnen stroomt. Koude lucht kleurt in de warmtecamera blauw. Met tape worden vervolgens alle kieren en naden dichtgeplakt. Zoals verwacht geeft de camera nu veel minder blauw aan. De kinderen leren zo dat het zinvol is om, waar nodig, in huis en school tochtstrippen aan te brengen en deuren bijvoorbeeld goed sluitend te maken.

