Henk Peters gaat met emeritaat
In 2007 werd Henk Peters tot pastoor benoemd. Van de Boerenbruiloft wel te verstaan. Na veertien jaar pastoorswerk en twee jaar werkloosheid (i.v.m. Covid was er in 2021 en 2022 geen boerenbruiloft) vindt Henk het nu tijd om te gaan stoppen. Hij wordt dan wellicht ook verlost van zijn celibataire status. En dat zou weer perspectieven openen voor enigszins vleselijker bekommernissen tussen hem en pastoorsmeid Miep. Pastoor Henk nam indertijd het geestelijk ambt over van de
eerste pastoor die de boerenbruidsparen in D’n Haozenpot in de onecht heeft verbonden; de betreurde Jan Konings. Henk begon elk jaar met de gezellige vrijgezellenavond, die enkele weken voor de bruiloft plaatsvond. Vaak zagen bruid en bruidegom elkaar dan pas voor de eerste keer. Het aanstaande paar werd op die avond door de wederzijdse vrienden “losgeschoten”. Henk legde zijn oor dan goed te luisteren bij die vrienden en verzamelde zo informatie voor de preek, die hij enkele weken later zou gaan uitspreken. Enkele uren vóór het sluiten van het huwelijk, op carnavals-maandag, nam pastoor Henk nog de biecht af bij het bruidspaar. Als ze het zelf niet opbiechtten, wilde hij het stel nog wel eens confronteren met de streken die ze hadden uitgehaald en die hem door de vrienden
waren ingefluisterd. Het bruidspaar kreeg het dan vaak benauwd. Moet dat aan de grote klok gehangen worden? Natuurlijk deed de pastoor dat niet. De kerk kent immers het biechtgeheim! De biecht vond altijd plaats in ‘t Centrum, waarna de bruidsstoet naar hotel Wilshof toog. Hier werd champagne aangeboden (door Ada) op “de goeien aflôôp”. Daarna gaat het gezelschap steeds in optocht naar het Raadhuis, waar de onecht door de pastoor wordt voltrokken tijdens een feestelijke
“dienst”. Helaas wordt het onechte huwelijk dezelfde dag ook weer ontbonden. Dat rekent de pastoor ook tot zijn taak. Geen vrijbrief derhalve om bigamie te bedrijven. Pastoor Henk zorgde altijd voor humor en hallelujah’s in zijn preek.
Toen frietboer Jan Haen en Annemarie trouwden gaf hij Jan de raad om geen hanig gedrag te vertonen of Haantje de voorste te zijn. En verder moest hij nie
praoten as un kiep zonder kop, want dan bende gij unnen bal gehakt. Ook kreeg Jan nog de tip om van zijn huwelijk geen “patatje oorlog” te maken.
Een jaar later vond de trouwerij plaats tussen Walther, die automonteur is, en Saskia. Pastoor Henk beschreef de bruid als volgt: “Ze is van un goei bouwjaor; de carrosserie ziet er goed uit; ‘t chassis is nie krom; mee de koplampen is niks mis mee en er zitten hiil wè extra accessoires aon. Alliin moette de toeter wè zachter afstellen”.
Het Comité Boerenbruiloft dankt haar oude pastoor en nodigt iedereen uit om op maandagmiddag 20 februari kennis te komen maken met de nieuwe zieleherder. De verwachting is dat emeritus Henk dan met meer dan gewone interesse tussen het publiek zal zitten te luisteren naar deze nieuwe Zeer Eerwaarde Heer.
Tekst: Jan de Kort; De Wegwijzer
Foto: Angelique de Graay; De Wegwijzer
Het is zijn tweede dag als wijkagent voor Udenhout en Biezenmortel als wij hem ontmoeten en hij is enthousiast. Harm is tien jaar bij het politieteam Groene Beemden, dat gevestigd is in de Brücknerlaan in Tilburg-Noord, waar wij onder vallen. Hij is geboren en getogen in Sprang-Capelle, woont nu met zijn vrouw en 3 kinderen: twee jongetjes van 8, 6 en een dochtertje van 3, in Waalwijk en wordt begin februari 36. Harm kent Udenhout omdat hij voor zijn carrière bij de politie gewerkt heeft bij Hoppenbrouwers Techniek. Hij heeft heel bewust gesolliciteerd naar de functie van wijkagent voor Udenhout en Biezenmortel. Het dorpse trekt hem meer dan de stad. Ook het verantwoordelijk zijn, de spin in het web voor onze dorpen spreekt hem aan. Hij vertelt ook enthousiast hoe tegenwoordig het werken als wijkagent is georganiseerd. Was vroeger vooral het beeld dat die wijkagent op zijn gemak vooral door het dorp fietste, tegenwoordig is het anders opgezet. In het team Groene Beemden werken wijkagenten die algemeen verantwoordelijk zijn voor een bepaald gebied, zoals Harm voor Udenhout en Biezenmortel.
Het was alweer twee jaar geleden, dus hoog tijd om weer lekker te lachen, gieren en te brullen. Corona heeft niet alleen maar negatieve sporen achter gelaten want uiteindelijk zijn het de Tonnepraoters die er baat bij hebben gehad. Ze hebben zich extra lang kunnen beraden over nieuwe grappen en grollen. En dat hebben we geweten ook…! Tranen met tuiten en zere kaken van het lachen…. En wat een klets toch ook weer, hoewel het af en toe ook ietsiepietsie vrouw-onvriendelijk was, maken tonnepraoters zich kennelijk niet erg druk over de ‘me too’ aantijgingen.
Ruim voor de aanvangstijd vulde de hal zich al met bezoekers om een goed plekje te bemachtigen in de uitverkochte zaal. Het harmonieorkest onder leiding van Sander van Dorst en het opleidingsorkest onder leiding van Hadewych van Leeuwen gaven een prachtige uitvoering.
Dat deze blijk van waardering voor 75 jaar inspanning ook de volledige instemming had van het voltallige publiek bleek uit het enthousiaste applaus. Vanuit de dorpsraad ontving Wil ook de hartelijke felicitaties. Dat er ook nog vijf jubilarissen in het zonnetje werden gezet maakte dit tot een heel bijzonder nieuwjaarsconcert, wat niet makkelijk vergeten zal worden, zeker niet door Wil en zijn familie.
Op de inrit van zijn vorige huis in de van Heeswijkstraat en nu in de Kreitenmolenstraat staan enkele exemplaren van de hobby van Marnix: oude auto’s en in het bijzonder Dafjes en NSU-tjes. Marnix vertelt hoe hij als vierjarige zijn vader gereedschap aangaf als die aan het sleutelen was aan zijn allereerste auto: een NSU Prinz 4. Misschien is toen bij hem de passie voor oude auto’s ontstaan. Zijn eerste twee auto’s die hij in 1989 kocht: een Daf en een NSU heeft hij nog steeds en die zijn als nieuw. Want dat is wat hij vooral doet: zorgen dat deze oude auto’s blijven rijden. Hij kent deze auto’s van binnen en van buiten en kan alles zelf: zowel motorisch en als plaatwerk. Inmiddels heeft hij er zo’n 25 rijden. Om te zorgen dat ze vooral ook rijden, leent hij ze langdurig uit. Marnix vertelt dat het niet alleen een hobby is, maar dat ze ook direct te maken hebben met zijn werk. Marnix is vakleerkracht autotechniek op het Vadacollege in Boxtel, een school voor leerlingen met gedragsproblematiek. De jongeren op deze school hebben meestal al veel meegemaakt in het leven, leren een vak niet uit boeken en hebben vaak een laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen.
