De bijzondere hobby van Willie Mc Vean

/2 Reacties/in /door

Doedelzak spelen
In vol ornaat worden we ontvangen door Willie McVean, doedelzakspeler. Helemaal zoals we ons een doedelzakspeler hadden voorgesteld. Aan het accent van zijn onberispelijk Nederlands is te horen dat hij oorspronkelijk uit Schotland komt. Geboren in Kilmicheal Glassery en opgegroeid in Inveraray aan het begin van de highlands. Omdat hij vanaf zijn 11e doedelzak speelde en vroeg het leger in ging, werd hij ingedeeld in het regiment van The Royal Scots Dragoon Guards, het regiment met een doedelzakband.
De tien jaar die hij in dienst doorbracht was dan ook in deze band en ging hij de hele wereld over om te spelen bij militaire taptoes, tournees, herdenkingen etc. Muzikaal hebben zij grote successen gehad, het grootste was met de single “Amazing Grace” wat in het Verenigd Koninkrijk 6 weken nummer één heeft gestaan in de hitparade. Zij hebben ook diverse gouden en platina platen gescoord. Vanwege de liefde belandde hij in Nederland waar hij vanaf 1979 woont.

Doedelzak leren spelen is moeilijk vanwege de techniek. Het kost veel oefening om dat te leren beheersen. Daarnaast is het zo dat men alle stukken uit het hoofd speelt. Willie heeft zo’n 30 à 40 nummers, die bij uitvoeringen worden gespeeld, helemaal paraat. Daarnaast heeft hij zo’n 300 à 400 nummers in zijn hoofd die hij na enkele maten muziek weer naar boven kan halen. Spelen doet hij bij de Dutch Pipes and Drums in Tilburg. Een bloeiende vereniging waar hij ook 33 jaar muzikaal leider is geweest. Met die band wordt zo’n 15 à20 keer per jaar opgetreden, waarvan 6 keer bij meerdaagse taptoes of tournees in heel Europa. Bijzondere optredens waren Taptoe Noorwegen, voor de koning en een optreden voor Queen Elisabeth en Koningin Beatrix. Willie treedt ook vaak alleen op. Meestal bij herdenkingen op militaire begraafplaatsen of bijeenkomsten met veteranen. Daarvoor en omdat hij ook ambassadeur voor Tilburg is, is hij onderscheiden als ridder van Oranje-Nassau. Voor zijn inzet voor het Schotse regiment heeft hij de Queen Elisabeth onderscheiding gekregen. Willie heeft model gestaan voor een standbeeld in de Tilburgse bevrijdingstuin, ter ere van the 15e Scottish Division, die Tilburg mede heeft bevrijd.

Willie ziet er prachtig uit in zijn tenue. Hij heeft wel zo’n vijf verschillende tenues, die zich ook onderscheiden in “day-dress” of “full-dress”, waarbij de laatste uitbundiger is en meer versieringen heeft. Iedere clan in Schotland heeft een eigen ruitmotief. De kousen hebben dezelfde kleuren als de ruit van de kilt en vormen zo een mooi geheel zoals op de foto goed te zien is. Aankleden valt nog niet mee. Bij een uitvoering heeft daarom iedereen ook een ‘kledingmaatje’ die helpt met aankleden.
Het aantal vragen voor optredens neemt de laatste tijd weer toe. De Dutch Pipes and Drums is een bloeiende vereniging met 25 doedelzakspelers, 14 drummers, dansers en nog ongeveer 12 leerlingen. Gezien deze bloeiende vereniging, de vele vragen voor uitvoeringen en zijn enthousiasme zal Willie nog vaak te horen zijn als doedelzakspeler.

Tekst: Wilma de Jong-Verspeek, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

De bijzondere hobby van Jan de Kort

/0 Reacties/in /door

In de hobbykamer van Jan de Kort staat een kast met daarin vele albums met postzegels. Hij vertelt enthousiast over zijn hobby. Hoe hij als kind een paar jaar postzegels verzamelde, maar daarmee ophield en zelfs niet weet waar deze postzegels zijn gebleven. Hoe komt dan zo’n oude liefde opnieuw in beeld? Dat kwam door zijn kleindochter Nilou, die zo’n 12 jaar geleden, op 7-jarige leeftijd aan haar opa verkondigde: “Opa ik ga postzegels verzamelen”. Zij deed dit ook enthousiast, maar verzuchtte na enige tijd: “Ik moet gaan specialiseren”. Want haar gebeurde, zoals bij iedere beginneling, dat er zoveel invalshoeken zijn om postzegels te verzamelen dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Ordenen en keuzes maken, is absoluut noodzakelijk. Als liefhebbende opa ging Jan zijn kleindochter helpen en de postzegels ordenen. En zoals vaak bij kinderen: toen dat klaar was verkondigde ze dat ze geen zin meer had in postzegels verzamelen.
Inmiddels was bij Jan zijn oude interesse in postzegels gegroeid en vond hij het leuk om er verder mee te gaan. Ook voor hem de vraag: waar ga ik me op richten? Zijn interesse voor geschiedenis heeft hem tot de keuze gebracht: ik ga postzegels sparen van alle entiteiten die er zijn of geweest zijn.

Onder postzegelverzamelaars wordt onder entiteiten verstaan: overheidsinstanties of officieel erkende organisaties die postzegels hebben uitgegeven voor het postverkeer. Dan gaat het onder anderen om landen, militaire bezetters, internationale organisaties, kolonies, provincies, stadstaten, kalifaten, maharadjaten en revolutionaire bewegingen. Veel entiteiten zijn inmiddels verdwenen, waarvan sommigen na een heel kort bestaan. Jan is blijer met één zegel van een entiteit waar hij nog niets van heeft dan met 1000 zegels van een land waar hij er al veel van heeft.
Postzegels van entiteiten zijn dus vooral een tastbaar stukje geschiedenis en daar komt de andere interesse van Jan om de hoek kijken.
Nederland is dan maar saai. Er zijn namelijk vanaf 1840 postzegels en Nederland bestaat in zijn huidige omvang vanaf 1830. Als veel interessanter voorbeeld voor zijn hobby noemt Jan Duitsland. Daar had je eerst de Duitse rijken zoals Beieren, Pruisen, Holstein. Daarna onder Bismarck het Deutches Reich, na de 1e Wereldoorlog bezet België een tijd de linker Rijnoever. Elzas-Lotharingen verandert ook voortdurend in de geschiedenis van Frans naar Duits. De opkomst van Hitler, de tweede wereldoorlog en de tijd daarna: allereerst de bezettingszones door de Amerikanen, Russen, Engelsen en Fransen en daarna de tijd na de val van de muur. Al deze gebeurtenissen hebben geleid tot andere entiteiten met eigen zegels.
Omdat hij dit doet voor de hele wereld zal zijn verzameling nooit compleet zijn. Via internet kan hij lijsten opzoeken van de verschillende entiteiten die er zijn of geweest zijn. Hij laat ook zien dat hij al veel heeft maar ook dat er nog veel te verzamelen is. Hij heeft er al vele uren aan besteed en zal dat ook de komende jaren nog met veel plezier doen.

Tekst: Wilma de Jong-Verspeek, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

10-jarig bestaan van Dorpsloket-U

/0 Reacties/in /door

Het is ruim tien jaar geleden dat de gemeente Tilburg Loket-Z uit bezuinigingsoogpunt sloot. Loket-Z, was het loket waar iedere burger van Udenhout met vragen kon komen, laagdrempelig
dus. José de Groot, destijds lid van de dorpsraad kwam hiertegen in het geweer. Maar het besluit was definitief. De wethouder, destijds Erik de Ridder, gaf aan dat ze altijd een burgerinitiatief kon starten en dat heeft ze gedaan. Samen met Robert Hol uit Berkel-Enschot, want daar zaten ze met hetzelfde. Zij hebben dit ingediend bij de gemeenteraad en na het nodige trekken en sleuren en doordat de dorpsraad de kosten op zich nam, kon 10 jaar geleden Dorpsloket-U geopend worden. Een dorpsloket waar iedereen binnen kan lopen, zonder afspraak en vragen kan stellen op het terrein van zorg, welzijn& maatschappelijke diensten. Het loket is gehuisvest in de bibliotheek en iedere dinsdag van 13.00-15.00 uur geopend. Wekelijks komen zo’n 2 à 3 mensen met een vraag bij het loket. Vaak komt men met één vraag, maar blijkt in het gesprek dat zij op meerdere vlakken ondersteuning kunnen gebruiken.
Was het aanvankelijk twee keer in de week  open en later op donderdag, nu is deze dinsdagmiddag een goed tijdstip gebleken. Het is dezelfde openingstijd als de stadswinkel. Zijn mensen daar met een vraag op het terrein van het dorpsloket-U, kunnen ze meteen geholpen worden. In de loop der tijd hebben verschillende vrijwilligers het loket bemand. Op dit moment zorgen Fien van den Aker, Mia van Ingen en Lia Verschuren hiervoor en zij doen dit respectievelijk al 9, 5 en bijna 1.5 jaar.
Zij wijzen vooral de weg. Je hoort altijd verzuchten dat er zoveel instanties en regelingen zijn dat mensen door de bomen het bos niet meer zien. Fien, Mia en Lia kennen de bomen én het bos. Bij een vraag gaan ze bespreken wat mensen nodig hebben en helpen ze hen op weg. Dat kan zijn door ze aan te melden voor de WMO (voorzieningen in het kader van de Wet op Maatschappelijke ondersteuning), maar het kan ook zijn dat ze de juiste mogelijkheden wijzen. Wat voor vragen komen er zoal? Vragen over mobiliteit, over subsidie voor isolatie, aangepast vervoer en het laatste jaar ook de energietoeslag.
Zij vertellen dan waar mensen moeten zijn en wat zij moeten doen. Zij proberen vooral de mensen te helpen zonder alles over te nemen, zodat ze een volgende keer een dergelijke vraag zelf op kunnen lossen. Zij vertellen dat mensen ook vaak een beroep kunnen doen op Udenhoutse hulpverleningsmogelijkheden zoals de hulpcentrale, maar voor financiële problemen ook op stichting Vincentius. Dan merk je dat korte lijnen in een dorp tot snelle hulp  kunnen leiden. Het écht vooruit kunnen helpen van mensen is ook wat de vrijwilligers motiveert om dit te doen.

 

Tekst: Wilma de Jong-Verspeek, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

De 20e Sprokkel van Erfgoedcentrum ’t Schoor

/0 Reacties/in /door

Op vrijdagavond 3 maart is de 20e Sprokkel van Erfgoedcentrum ’t Schoor gepresenteerd in ’t Plein. 20 jaar geleden gaf het Erfgoedcentrum al wel regelmatig een boek uit, maar niet zo frequent. Jan Denissen, van het schrijversteam, opperde toen het idee om ieder jaar een klein boekje uit te geven met korte verhalen en artikelen. Dat zou continuïteit in publicaties geven, het zou ruimte bieden aan korte verhalen die niet echt bij een bepaald thema horen en gastschrijvers zouden de mogelijkheid krijgen om een bijdrage te leveren. Het idee vond weerklank. De naam Sprokkels gaf prima aan wat de bedoeling was: we sprokkelen ieder jaar leuke arti kelen bij elkaar.

Niemand zou hebben kunnen vermoeden dat dit zo’n succes zou worden. Inmiddels de 20e Sprokkel. Zoals ook de 10e Sprokkel een editie was in kleur, is ervoor gekozen om ook deze jubileum Sprokkel in kleur uit te voeren. Daarvoor zijn onderwerpen gezocht die beter tot zijn recht komen in kleur en de thema’s kunst en natuur springen er daarbij uit.

Tijdens de presentatie heeft Jan Denissen laten zien welke mooie bomen Udenhout heeft. Waar deze staan en waarom ze bijzonder zijn. Udenhout heeft een lange relatie met hout en bomen, wat we terugvinden in de naam  Udenhout. Vele beroepen en bedrijven hadden en hebben daarmee te maken zoal boomkwekers, boomrooierijen, houthandelaren en in het verleden ook veel klompenmakerijen.

Na dit boeiende verhaal kwam de naaldkunst van Luce Vermeer prachtig in beeld. Lia Clement-Verhoeven vertelde over kunstwerken van Luce Vermeer aan de hand van mooie foto’s. Naaldkunst die zo fijntjes is toegepast dat het wel schilderijen lijken. Kunstwerken die zij ook geschonken heeft aan Udenhout en waarvan er een aantal hangen in het oude Raadhuis. Ook heeft zij een prachtig gildevaandel gemaakt. Door deze kunstwerken zal Luce Vermeer, overleden in 1987, blijvend herinnerd worden in Udenhout.

Na deze prachtige presentaties liet voorzitter Kees van Kempen foto’s zien die we tot nu toe alleen in zwart-wit kenden en die nu, door moderne technieken, van kleur waren voorzien. Daardoor kregen we toch weer een heel andere indruk van eerder bekende beelden. Twee van deze foto’s, van de Kuilpad en de molen ziet u in deze Wegwijzer. Een prachtig voorgedragen gedicht van Martin de Ruijter gaf weer een andere sfeer op deze avond.

Na deze inleidingen overhandigde Kees van Kempen het eerste exemplaar van Sprokkels 20, onder waarderende woorden, aan Arjan Robben. Arjan die alle jaren de vormgeving en layout  uitvoerde.
De afwisseling bezorgden de meer dan 100 deelnemers een heel boeiende avond. Zo boeiend dat de meesten naar huis gingen met een Sprokkel nummer 20 onder de arm. Voor wie niet bij de presentatie was: Sprokkels 20 is te koop voor € 12,50 bij Hoppenbrouwers en The Read Shop/DA drogist in Udenhout en bij bakker Geerts in Biezenmortel en natuurlijk elke donderdag van 11.00-15.00 bij ‘t Schoor.

Tekst: Wilma de Jong-Verspeek, de Wegwijzer
Foto bewerking: Jan van Oevelen

KTK is meer dan biljarten

/1 Reactie/in /door

Bijna 50 jaar geleden (in oktober 1974) zag Senioren Biljart Vereniging KTK het levenslicht. Intussen is de club groot geworden met thans 78 leden. Daarvoor is méér nodig dan één biljart in een café.
“We hebben gelukkig een prima ruimte in ’t Trefpunt”, vertelt voorzitter Ton Brekelmans mij. “Met vier biljarttafels (2.30 x 1.15 m.), een bar, keuken, toilet, tafels, stoelen enz. Ook is er een groot beeldscherm met leden-informatie zoals wedstrijdschema’s, competitie-overzichten e.d.”
Ton geeft aan dat je vanaf 55 jaar lid kunt worden van KTK (vroeger stond dat voor “Krijt Te Kort”). Ook dames zijn zeer welkom. De club is van maandag t/m vrijdag open van 09.00 tot 17.00 uur. In de voormiddag kan men vrij biljarten. In de namiddag zijn drie tafels gereserveerd voor de vele competities, waaraan de leden deel kunnen nemen. Die competities spelen zich af op vele niveaus. De cracks van KTK zijn uiteraard ingedeeld in een andere klasse-sterkte dan de beginnende biljarters. Daartussen zitten allerlei andere, verschillende niveaus. Dat geldt zowel voor interne (binnen de club), als voor externe competities. Zo spelen leden van KTK in zeven klasse-sterkten (met zeven KTK-teams) in de “Hart van Brabant”-competitie.
Daarnaast is er het Open Udenhouts Kampioenschap, waaraan iedereen mag meedoen; zowel leden als niet-leden van KTK. Deze wedstrijden worden in augustus gespeeld. Overigens is het geen must om wedstrijden te spelen. Er zijn ook leden die alleen maar “voor de fun” komen biljarten.
Vrijheid, blijheid dus en dat komt de sfeer in de club beslist ten goede. Mede ook dankzij beheerder Wil van Gestel en de vele vrijwilligsters (gastvrouwen) die er voor zorgen dat er een gezellig kopje koffie of glaasje kan worden gedronken. Sta je te biljarten, dan krijg je het gewenste drankje zelfs bij de biljarttafel geserveerd. Niemand hoeft derhalve uit zijn concentratie te raken.
Ton geeft aan dat de club eigenlijk minimaal zo’n 70 leden nodig heeft. “Met dat aantal kan de contributie redelijk laag blijven”, zegt hij. “Dan blijft het lidmaatschap betaalbaar voor iedereen. Alleen moeten de kosten (vooral energiekosten) dan niet te extreem stijgen”. Om dit ledenaantal te garanderen is er een soort “ledendrempel” bedacht. Zijn er meer dan 70 leden, dan hebben nieuwe aanmeldingen uit Udenhout, Biezenmortel en de wijk Besterd (officieel Berkel-Enschot) altijd voorrang. Zijn er minder, dan is iedere nieuwkomer welkom bij de club.
Ton vertelt me ook nog dat leden les kunnen krijgen in de spelsoorten libre en driebanden. Daar komt in de toekomst wellicht ook nog bandstoten bij, want de club is van plan om ook voor deze discipline competities te gaan organiseren.
In de verdere toekomst zal KTK ook nog een bijzondere mijlpaal gaan passeren: het gouden jubileum! Dat zal, met allerlei bijzondere activiteiten, gevierd gaan worden in oktober 2024.

Tekst: Jan de Kort; De Wegwijzer
Foto: Henny Schilders; De Wegwijzer

Vrijwilliger in het zonnetje: William Verspeek

/0 Reacties/in /door

William is een veelzijdig man. Hij houdt van wandelen en hardlopen in de natuur. Met SNP (StichtingNatuur Projecten) maakt hij graag buitenlandse reizen. Wanneer ik hem spreek is hij net terug van een wandelvakantie in de sneeuw van Lapland. Omdat hij ervan houdt in de natuur te zijn, beantwoordde hij een oproep van Natuurmonumenten om Vrijwillige Boswachter te worden. Hij is daarmee gastheer, rentmeester, voorlichter en begeleider van excursies. Hij bemant het Mobiel Informatie Punt, surveilleert en ruimt zwerfafval op in de gebieden van Natuurmonumenten, waaronder de Loonse en Drunense Duinen. Hij heeft veelvuldig contact met de bezoekers en vertelt graag over de natuur. Sinds kort is hij lid van de Ledencommissie Natuurmonumenten Noord Brabant en Rijk van Nijmegen. Daarmee krijgt hij meer achtergrondinformatie over alles wat met Natuurmonumenten te maken heeft en kan hij meedenken over beleid, visie en strategie.

William speelt actief volleybal bij V.C. Udenhout. Hij begeleidt zijn eigen trainingsgroep en zit in de toernooi organisatie (binnen – en buurtschappen toermooi.). Daarnaast is hij al bijna dertig jaar bestuurslid (ex- en nu weer officieus voorzitter). Hij doet de Public Relations, de ledenwerving, en regelt de subsidies. Maar ook voor allerlei hand- en spandiensten kan de club bij hem terecht.

Ook in de Dorpsraad is William actief. Al bij de start gaf hij op persoonlijke titel de Dorpsraad een gezicht door de Public Relations op te zetten. Hij schreef stukjes in de Wegwijzer, op Udenhout Centraal en in de eenmalig verschenen Udenhout Business Special. Op dit moment heeft hij nog zitting in de Raad van Advies van de Dorpsraad, aandachtsgebied Sport.

Op Cultureel gebied was William voorheen betrokken bij SKU en Festipet. Momenteel is hij bestuurslid (penningmeester) bij Erfgoed Centrum ’t Schoor. Hij denkt mee over het beleid, beheert de financiën en is ook actief bij de verkoop van de Sprokkels.

Een veelzijdig man, zoals gezegd. Een man waar Udenhout blij mee kan zijn.

Tekst: Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

Midden in het Carnavalsgeweld

/0 Reacties/in /door

Het is dinsdag; net wakker; schorre keel. Vandaag is vastenaovond, realiseer ik me. Het slot van Carnaval is helaas weer in zicht. Dadelijk ga ik weer stappen. Ik heb nog net een paar uurkes over. Vlug ‘n stukske vur De Wegwijzer schrijven? ‘t Kan nog net. Daar zijn ook best mooie dingen in D’n Haozenpot gebeurd die het waard zijn om “in the picture” te worden gezet. Gaauw schrèève dus.

De dienst in de kerk
In één zinneke: ‘n Fantastisch goei initiatief. Pastoor Dorssers was jarig en bleek misschien daarom wel in sublieme vorm te verkeren. Ernst en leut werden door hem prima gecombineerd. Met ‘n geweldige mop over z’n eigen leeftijd als hoogtepunt.
Verder het loeigoede carnavalsorkest “De Rammen” uit Dordrecht, die iedereen lieten horen dat onze kerk over een uitstekende akoestiek beschikt.
Méér dan gewoon bijzonder was de aanwezigheid van ons Broedergenootschap. Dat is toch uniek in de hele wereld (op z’n Unents: a Unique selling point)! We zouden dit eerbiedwaardige en zeer gewaardeerd convent eigenlijk iets vaker in het wild moeten zien in ons durpke.
Prinsen, adjudanten, raden van elf en overige aanwezigen in de kerk (vrijwel allemaal in het groen-wit) zullen het beamen: Dit intiatief verdient het om uit te groeien tot iets heel groots. Volgend jaar derhalve: een volledig volle kerk. Agge dur dan nie bij bent, hedde hiil veul gemist!

Koffieblaozen
Niet helemaal vernieuwd, maar wel gedeeltelijk. Niet meer in ‘t Gommelen (bedankt voor al die jaren gastvrijheid), maar nu ‘n optreden in Biezenmortel èn in ‘t Centrum. En ‘t Was overal erg druk. En leutig. Hier past maar één Unentse zin: “Never change a winning team”. Koffieblaozen: Daor mag gin end aon komen.

D’n optocht
Een uurtje na de optocht hoorde ik een reportage van Omroep Brabant over d’n opstoet in D’n Haozenpot. De reporter zei, dat hij een paar leuke groepen, eenlingen en wagens had gezien. En verder? “Tja…”, zeetie, “’t Was apart”. Hij had nog nooit ergens zoiets gezien. Hele grote wagens. Mooi vond-ie ze niet. Mar ze maokten wel veul lawaai. Gelukkig hadden de jongelui die er opzaten, veel leut.
Tja… hoe vind je zoiets? Ik vind het nooit leuk als ons dorp minder positief in het nieuws is. Ik heb ook geen waarde-oordeel over die wagens, maar zie wel dat er nogal wat toeschouwers weglopen als ze er aankomen. Wellicht kunnen er in de toekomst meer wagens komen met minder lawaai en een meer karnavaleske opbouw?
Als D’n Haozenpot toch haar Carnaval aan ‘t vernieuwen is, dan mag de bijdrage van deze wagens misschien ook vernieuwd worden?

De boerenbruiloft
Volgens mij is ‘t nog nooit zo druk geweest op de bruiloft. De voormalige raadszaal zat werkelijk stampvol. ‘t Was ook een leuke dienst. Met ‘n goeie nieuwe pastoor en een schôôn bruidspaar. De bruid (Cynthia) schijnt goed en luid te kunnen zingen. Ze werd dus uitgenodigd om dat te laten horen. Helaas; de verwoestende werking van Carnaval ….. Ze produceerde slechts één schorre noot.
En dan d’n bruidegom. (Sjefke). Het bleek dat hij een internationale voetbalcarrière is misgelopen door verkeerde vrienden, verkeerde trainers, verkeerde begeleiders en verkeerde voetbalmakelaars.
Met veel tamtam vond daarna de huwelijksreceptie plaats voor dit gelukkige paar. Dat gebeurde in ‘t Centrum. En ook daar was het afgeladen vol. Helaas is de boerenbruiloft uiteindelijk in mineur geëindigd. Toen alles achter de rug was, is de on-echt ontbonden. Maar ‘t feest ging door…

En nu naar de Lichtjesoptocht
Vanavond nòg een nieuwigheid in D’n Haozenpot: De ”Lichtjesoptocht”! Wè was da een schôôn evenement. Grôôt gemaokt bij de Kleuven en nou verder laote groeje in D’n Haozenpot. En daarna werd Kupke verbrand. Zo was-ie het grootste lichtje in de Lichtjesoptocht.
In memoriam. Amen. Finito!

Het motto voor volgend jaor:
Zummut Saome doen?

 

Tekst: Jan de Kort; De Wegwijzer
Foto’s: Simone van de Wiel Fotografie

Carnaval sponsorloop basisschool De Mortel

/0 Reacties/in /door

Op vrijdagochtend kon je rond Kindcentrum de Mortel hardlopende piraten, prinsessen, politieagenten, apen, beren en nog veel meer tegenkomen. Alle schoolkinderen, fraai uitgedost in carnavalskleren, liepen (in vier groepen) in een sponsorloop vijf rondjes rond de school. Ze hadden bij hun ouders, oma’s en opa’s, buren geld gevraagd voor ieder rondje dat gelopen werd.
Het geld wordt besteed aan speeltoestellen voor de kleuters en uitbreiding van de waterpartij op het schoolplein. De kinderen gingen fanatiek van start. Groep 7 en 8 werden “weggeschoten” door Jeugdprins Rob en Prins Pieter, en aangemoedigd door de leden van de (jeugd) Raad van 11. Bij ieder gelopen rondje werden de hoofden van de kinderen wat roder en bij sommige kinderen zakte het looptempo enigszins, maar uiteindelijk hielden ze allemaal vol en werden de vijf rondjes in korte tijd afgelegd. Een mooie actie voor en door de kinderen zelf.

 

 

 

 

 

Tekst: Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

Een Vrijwilliger in het Zonnetje

/0 Reacties/in /door

Al sinds 2005 is Juliet Brokken actief als trainster bij Gymnastiek Vereniging DOS Udenhout. Ze begon 30 jaar geleden als lid van de vereniging en is inmiddels vergroeid met de club. Op woensdagavonden en ‘s zaterdags is ze te vinden in Gymzaal de Schelf. Ze traint de “springgroep ”van DOS en begeleidt hen bij wedstijden, in teamverband en individueel. Groepsspringen uit de mini trampoline, op de airtrack (opblaasbare baan) en over de Pegasus is een aparte discipline in de turnsport en wordt in Udenhout beoefend door turners en turnsters van 7 tot 30 jaar. In gemengde groepen van jongens en meisjes wordt deelgenomen aan landelijke wedstrijden (in de regio zijn vrijwel geen springers op dit niveau). Er wordt beoordeeld op techniek, hoogte, uitvoering, en veiligheid van de diverse sprongen. Iedere springer stelt zijn/haar eigen doelen. Volgens Juliet is de dynamiek binnen de groep, elkaar helpen en stimuleren erg belangrijk. Dat is goed te zien wanneer we twee trainingen mogen bijwonen. In een ongedwongen, gezellige, sportieve sfeer wordt getraind, op aanwijzingen van Juliet. Een toepasselijk begeleidend muziekje is nog meer sfeer verhogend. Vanaf het balkon kunnen ouders kijken naar de sportieve prestaties van hun kinderen. Oudere, meer ervaren turners zijn een uurtje eerder naar hun training gekomen om de jongere leden “op te vangen” bij de moeilijke sprongen. Juliet vertelt dat ze als puber soms wel 20 uur per week als “vanger“ in de gymzaal te vinden was.
Om de trainingen te kunnen geven heeft Juliet een 3 jarige opleiding gevolgd bij KNGU/ LOI. Behalve in de techniek van het turnen werd ze bijgeschoold in didactische, pedagogische, methodische vaardigheden. ”Het kunstje aanleren is mooi, maar dat de leden door hun sport als mens groeien (sociaal emotionele ontwikkeling) is heel bijzonder” vertelt Juliet. “Dat geeft voldoening en energie”. Om de moeilijke sprongen aan te leren moeten de turners angsten overwinnen en er op vertrouwen dat ze zo nodig goed opgevangen worden. Dat zorgt voor intensief persoonlijk contact, zowel met Juliet als met elkaar.
Tijdens het Tilburgse Sportgala was Juliet een van de drie genomineerden in de categorie Sportvrijwilliger van het Jaar 2022. De Wegwijzer feliciteert haar graag met deze nominatie. Juliet werd uiteindelijk tweede. De nominatie verdiende ze vanwege haar jarenlange, grote betrokkenheid bij gvDOS, de vele trainings- en begeleidingsuren, de jurering bij clubkampioenschappen, sponsor activiteiten voor een nieuwe trampoline enz. Tijdens het Gala werd ze verrast door de aanwezigheid van 10 leden in gala outfit, die haar kwamen aanmoedigen. Het geeft aan hoe blij de turners van gvDOS zijn met Juliet.

Tekst : Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

Eerste Carnavalsconcert in D’n Haozenpot

/0 Reacties/in /door

Primeur verdient lof

Onduidelijk waar het initiatief vandaan komt, maar ineens was het er ….. Een echt openingsconcert voor de mensen in d’n Haozenpot om carnaval te beginnen.
Het Haozenconcert vond plaats op 10 februari in de grote en goed gevulde zaal van ‘t Plein. Even daarvoor was de Keutel in de Udenhoutse bussen gevallen. In die Keutel was het nog oorverdovend stil over het Haozenconcert. Mijn conclusie: het concert moet wel heel snel georganiseerd zijn.
Maar dat is niet van belang, want dit eerste Carnavalsconcert was meteen erg leuk. Hulde dus!!!

Nu een kort verslagje:
De avond werd op een grappige en professionele manier aan mekaar gepraat door de presentatoren Bernita Robben en Ruud Oerlemans.
Onze harmonie MVC was centraal aanwezig en speelde de pannen van het dak. De dirigent van “Moed en Volharding” is nog jong, talentvol (voorzover ik dat als amuzikale toeschouwer kan beoordelen) en stond soms verrassend “op de bok” in allerlei carnavaleske uitdossingen. Zijn naam: Sander van Dorst. Hij verdient een dikke duim.
Voor mij was het hoogtepunt van de avond: het kolderieke en tegelijk stijlvolle optreden van solo-zangeres Helena Verkaart . Ze zong prachtige opera-fragmenten, maar ook een grappige aria op basis van “Er staat een paard in de gang”.
Udenhout presenteerde ook een groot talent. 12 Jaar is ie pas, maar hij speelt op de schuiftrombone alsof hij nooit anders heeft gedaan.
Natuurlijk was er ook een tonnepraoter en het was een hele goeie: D’n Invaller, alias Arjan Compen. Hij kreeg de zaal echt mee; was erg onderhoudend en werd nooit plat.
D’r liep ook nog een hoop “vurnaom” rond; quasi adellijk spul, maar ze deden het allemaal goed. Zo waren er twee echte Prinsen, Rob II van de jonge Haoskes en Haozinnekes en Pieter I van ‘t aauw spul. Ze waren vergezeld van adjudanten en nog veel meer gevolg.
En op het laatste moment was er ook een uitnodiging gegaan naar “de vergane glorie”; oud-Prinsen en oud-Adjudanten van D’n Haozenpot. Er waren er gelukkig toch nog heel wat die te elfder ure op die uitnodiging in hadden kunnen gaan.
Van twee echte Haozen, Kees de Graaf en Ronald van Strien, wist ik niet dat ze konden zingen. Maar ze konden het wel. Als duo weliswaar, dus het kan zijn dat de ene vals zingt en de andere dat compenseert door zuiver te zingen. Mee karnaval moeten we ze maar eens vragen om solo te zingen. Dan komt de aap misschien uit de mouw.
Resumerend: dit carnavaleske Haozenconcert smaakt naar meer!! Nogmaals hulde voor de initiatiefnemers, de organisatoren en de uitvoerenden. Hopelijk volgt in 2024 het tweede Haozenconcert.

Tekst: Jan de Kort; De Wegwijzer
Foto: Melanie Mandemakers