Berichten

Vrijwilligers in het zonnetje

Het Udenhouts buurtpreventieteam bestaat uit ongeveer 30 personen. Toch moet ik, om er meer van te weten te komen, naar Biezenmortel.
Hier word ik gastvrij ontvangen door Ton en Ria Bluijs. Toen Ton en Ria 5 jaar geleden zijn ingestapt bij de “buurtwacht” woonden zij nog in Udenhout, waar buurtpreventie in 2012 werd opgericht om de veiligheid in het dorp te verbeteren.
Ton en Ria vertellen hoe buurtpreventie werkt. Elke dag, meestal ‘s avonds of in het begin van de nacht, loopt of fietst een ploegje  buurtwachten” door het dorp. Meestal zijn ze met z’n tweeën enkele uren “in touw”. Op alles wat een beetje vreemd of afwijkend is, wordt gelet. De belangrijkste instrumenten van de buurtwachten zijn géén handboeien of gummiknuppels, maar notitieboekjes, zaklantaarns en telefoons (ook voor het maken van foto’s). Als daar aanleiding toe is, wordt er direct contact opgenomen met de “echte” politie, in principe met de wijkagent. De buurtwachten signaleren dus slechts en geven bijzonderheden door. Zelf optreden, bijvoorbeeld arresteren, is er niet bij. Wel mag men, zoals elke burger, bij een “heterdaadje” de persoon in kwestie vasthouden. 
De buurtwachten zijn herkenbaar aan hun kleding en alleen dat al werkt preventief. Zo stappen jongelui, die zonder licht in het donker op hun fiets rijden, veelal braaf af als ze een buurtwacht zien. Elke buurtwacht fietst of loopt ongeveer twee keer per maand. Er doen nogal wat vrouwen mee in het buurtpreventieteam, maar vrouwen zullen altijd door een man vergezeld zijn tijdens hun “ronde”.
Behalve met de wijkagent (Marcel Ooms, die een dezer dagen zal worden opgevolgd door Kirsten Chranowski) heeft buurtpreventie ook direct contact met de “wijkregisseur” (dorpsgenoot Helmy van Ingen die in dienst is van de gemeente Tilburg). Daarnaast zijn er korte lijntjes naar politie, BOA’s, jeugdbegeleiding van de gemeente en naar andere relevante diensten. Ik vraag naar bijzondere voorvallen die Ton en Ria hebben meegemaakt. Er blijken regelmatig  auto’s of fietsen gesignaleerd te worden die ergens lang staan en soms gestolen blijken te zijn.
Bij een inbraak zorgt buurtpreventie voor een tent, waar buurtbewoners -en anderen- hun verhaal kunnen doen. Door de buurtwachten zijn ook fietsendieven op heterdaad betrapt, zijn brandjes geblust en worden kwajongens die gekke en soms verkeerde dingen doen, aangesproken. 
Elk kwartaal is er een buurtwachtvergadering. In principe zijn hierbij ook de wijkagent, de wijkregisseur en jeugdbegeleiding aanwezig. Door de korte lijntjes wordt er dan snel en effectief bijgepraat. Tevens zijn er regelmatig teambuildings-avonden, waar bijvoorbeeld uitleg wordt gegeven over de werking van een AED of het takenpakket van BOA’s. Het is mij wel duidelijk geworden dat een flink aantal extra ogen en oren het verschil kunnen maken in ons dorp.

Tekst: Jan de Kort, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

De Vrijwilligers van de Eikelaar in het zonnetje

Jeanne Nieuwburg

De Eikelaar is weer in kerstsfeer gebracht. Twee volle dagen hebben welzijnsmedewerkers en vrijwilligers versieringen aangebracht in de algemene ruimtes. Het ziet er heel feestelijk en gezellig uit. Toch zijn er geen bewoners die beneden in het atrium genieten van al dat moois. Corona besmettingen houden hen vooral op hun eigen appartementen. “Alle activiteiten zijn afgelast” vertellen de twee vrijwilligers Jeanne van Nieuwburg en Jeanne Simons. Tot groot verdriet van de bewoners, maar ook van de vrijwilligers zelf. Allen missen ze de gezelligheid.
Jeanne en Jeanne brengen vele uurtjes in de week door in de Eikelaar. Ze helpen bij spelletjesactiviteiten op Kleinschalig Wonen, maar ook bij de bingo, bij de gezamenlijke broodmaaltijden, bij optredens, bij de dagelijkse koffie-uurtjes. Ook zijn er vrijwilligers actief als begeleiding bij de kerkgang, de wandelgroep, het koersbal en barakken, de gym, de avonden “ditjes en datjes”. En natuurlijk zoals nu bij “het aankleden” van de Eikelaar bij festiviteiten.

Jeanne Simons

In totaal telt de Eikelaar 70 vrijwilligers van diverse leeftijd, die allen bijdragen aan het welzijn van de bewoners. “En daar kunnen er best meer bij” zegt Jeanne Simons. “Er zijn altijd extra mensen nodig wanneer een vrijwilliger ziek is of andere afspraken heeft”.
Het is hier heel leuk werken” volgens haar. “De welzijnsmedewerkers zijn ontzettend aardig, gezellig en behulpzaam en tussen de vrijwilligers onderling worden vriendschappen opgebouwd. “Jeanne van Nieuwburg vertelt dat er deze december maand weer veel activiteiten gepland stonden, maar dat die jammer genoeg niet door kunnen gaan. “Ook voor het contact met de bewoners is dat erg jammer” vindt ze. “Wanneer je vaak in de Eikelaar bent leren de bewoners je goed kennen, en dat is vooral belangrijk voor de bewoners met dementie”. Ze gaat daarom nu gewoon maar even op de koffie en een praatje maken in de huiskamer.
De welzijnsmedewerkers van de Eikelaar zijn blij met alle vrijwilligers, omdat ze altijd op hen kunnen rekenen en omdat iedere vrijwilliger zijn/haar eigen kwaliteit meebrengt. Een toegevoegde waarde in de zorg. De dag van de vrijwilliger op 7 december kon jammer genoeg niet gevierd worden. Maar de vrijwilligers zullen ook zo wel weten dat hun inzet ontzettend gewaardeerd wordt.

Tekst: Nelleke Strater, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer

Vrijwilligers van het BijnaThuisHuis

Birgitte, Jet en Astrid vormen samen met nog 32 andere vrijwilligers (in leeftijd variërend van 18 tot 78 jaar) en Coördinator Nicole samen 1 team. Een geweldig team, dat mensen bijstaat in hun laatste levensfase, in een huiselijke omgeving aan de Schoorstraat. Astrid, Jet en Birgitte zijn vanaf de start van het Hospice in Januari 2019 vrijwilliger. Ze hebben zich aangemeld na een oproep in de Wegwijzer, na de Open Dag en vanwege het enthousiasme van Nicole.

Birgitte heeft een zorgachtergrond, het zorgen voor mensen in de laatste levensfase heeft haar altijd aangetrokken. Jet zocht een zinvolle invulling van haar vrije tijd. Astrid ziet het iets betekenen voor een ander als waardevol. Ze zorgen (in shifts van 4 uur tussen 7.00 en 23.00 uur) voor de gasten door samen een kopje koffie te drinken, een praatje te maken, samen in de tuin te zitten, een spelletje te doen, een hand vast te houden, samen een gebedje uit te spreken, of een wandelingetje te maken naar het kapelletje of het dorp, wanneer dat nog kan. Ze ontzorgen de familie van de gasten en kunnen extra aandacht geven aan gasten, die weinig familie hebben. “Warme Zorg”, recht uit het hart. De Thuiszorg van ’t Heem komt op vaste momenten van de dag voor professionele palliatieve zorg, en is ook oproepbaar. Gasten komen uit het dorp en de dorpen rondom Udenhout. Ze vinden het fijn om dicht bij huis, in een bekende, natuurlijke omgeving hun laatste dagen door te brengen. Enkele gasten komen uit Tilburg.

Bij de start van het BijnaThuisHuis hebben de vrijwilligers een basisopleiding gehad: Wat is Palliatieve Zorg? Wat kun je voor mensen in deze laatste fase van het leven betekenen? Wat is Spirituele Zorg? Wat kun je beter niet vragen of zeggen of doen? Coördinator Nicole is altijd bereikbaar voor vragen en hulp en heeft een luisterend oor wanneer vrijwilligers daar behoefte aan hebben. Nicole komt bij iedere shift sowieso even binnen. Vrijwilligers hebben een grote vrijheid wat betreft de keuze van werkzaamheden. Sommigen vinden het fijn om mee te helpen bij de basiszorg. Sommigen maken de keuze geen zorg te bieden aan gasten die ze kennen.
Birgitte geeft aan dat het vrijwilligers werk heel leuk is om te doen! Ze hoopt dat mensen niet schromen om eens te komen informeren en te ervaren hoe het is. Jet vertelt hoe mooi ze de manier vindt waarop gasten na het overlijden uitgeleide gedaan worden. Ook hierin hebben de vrijwilligers een duidelijke bijdrage. Astrid vindt het fijn te merken dat gasten en familie zo tevreden en blij zijn met de zorg die geboden wordt.

Op 18 december komt er een wensboom in de tuin van het BijnaThuisHuis: “Wie zet jij in het licht”? Ik hoop met dit artikel alle vrijwilligers van het Hospice “in het licht te zetten”, als dank voor hun inzet. Wellicht dat door het enthousiaste verhaal van de drie vrijwilligers nog meer mensen zich aanmelden voor dit mooie vrijwilligerswerk. Voor informatie kan een ieder terecht op de website van het BijnaThuisHuis www.bth-udenhout.nl

De Vrijwilligers in het Zonnetje

Vrijwillige brandweer Midden- en West Brabant, team Udenhout

Ik zit tegenover Anne van den Brand, manschap bij de brandweer, hoewel zij onherkenbaar is. Zij zit met een helm en ademluchtmasker op en een Ademluchtfles op haar rug, portofoon in de hand. Via haar helm ontvangt zij instructies om met verschillende kleuren balkjes op een bepaalde manier een toren te bouwen. In een andere ruimte zitten enkele andere manschappen hetzelfde te doen en in weer een andere ruimte zit iemand deze instructies te geven. En deze toren bouwen is géén kinderspel, het is een bloedserieuze oefening: ademluchtcommunicatie. Hoe kun je als verschillende brandweerlieden in deze uitrusting toch goed met elkaar communiceren bij het bestrijden van een brand. Op hetzelfde moment zijn 6 andere brandweerlieden bezig met een oefening op locatie waar zij oefenen in bevrijden van beknelde personen in een auto na een ongeval. En ook daar komt veel bij kijken. Eerst de auto stabiliseren met blokken en dan pas aan de gang met zwaar Hydraulisch red gereedschap. En dat stabiliseren is in de praktijk vaak moeilijker dan bij een oefening omdat een auto op zijn kop in een sloot kan liggen en er op dat moment ook daadwerkelijk mensen bekneld zitten, die ook nog gewond kunnen zijn. Vanavond ligt de nadruk op de verschillende technieken, gebruik van speciale gereedschappen en de samenwerking.
Deze oefeningen maken meteen duidelijk dat lid bij de vrijwillige brandweer zijn veel kennis en vaardigheden vraagt. Liesbeth van der Meijden, Mark Denissen en Koen van Asten vertellen graag en enthousiast over hun werk. Het doel van de brandweer is: redden van mens en dier en schade beperken, ook in die volgorde, waarbij eigen veiligheid altijd de eerste prioriteit is. Als er een melding komt vanuit Udenhout is het team Udenhout wat als eerste opgeroepen wordt. Iedereen heeft altijd een pieper bij zich en geeft onmiddellijk aan op de pieper of ze op weg gaan naar de kazerne. En dat heeft haast, want binnen zes minuten moet de brandweerwagen met 6 personen bemanning uitrijden. De eerste zes die aankomen bij de kazerne vertrekken. Het lijkt mij bijna een onmogelijke opgave, maar men doet dit wel. Het betekent: alles uit je handen laten vallen en onmiddellijk naar de kazerne. Ze krijgen nadere informatie van de centralist van 112. Deze centralist bepaalt ook of er meteen andere teams of andere middelen hoogwerker / HV voertuig ingeschakeld moet worden. Uitgangspunt daarbij is: het team wat het meest dichtbij is wordt ingeschakeld. De brandweer is er natuurlijk voor het bestrijden van brand, maar daarnaast ook voor hulp bij ongevallen, het redden van dieren bijvoorbeeld een kat in de boom of een dier in een mestput, veiligheid van gebouwen. Deze veelheid aan taken leidt er ook toe dat een gedegen opleiding noodzakelijk is. Als iemand start bij de brandweer loopt hij of zij drie maanden mee om te kijken of het daadwerkelijk iets is. Dan gaat men de basisopleiding in. Deze duurt een jaar lang een dag in de week of twee jaar lang een avond in de week. Dan is men manschap. Daarna kan een vervolgopleiding gedaan worden tot bevelvoerder of chauffeur. Maar met deze opleiding is men er niet. Iedere maandagavond is men present om kennis een vaardigheden op peil te houden. Dat kan theoretische kennis zijn omdat er veranderingen of nieuwe ontwikkelingen zijn, denk bijvoorbeeld aan het bestrijden van brandende elektrische auto’s, of praktische oefeningen zoals hierboven beschreven.
Dat geeft ook meteen aan dat deze taak als vrijwilliger heel veel vraagt: een enorme tijdsinvestering, altijd bereikbaar zijn en vooral ’s avonds en ‘s nachts opgeroepen worden. Dan moet je toch denken aan gemiddeld twee oproepen per week, hoewel de verschillen per week heel groot kunnen zijn. Naast die tijdsinvestering vraagt het mentaal ook het nodige: 
je moet niet bang zijn, beslissingen durven te nemen, goed samen kunnen werken in een team en emotioneel bestand zijn tegen soms heel ernstige gebeurtenissen. Vooral dit laatste en het samenwerken maakt dat de sfeer in het team essentieel is. Je moet blindelings op elkaar kunnen vertrouwen, je leven kan ervan afhangen, maar je moet elkaar ook kunnen steunen als er een ernstige calamiteit is geweest. Napraten met elkaar, nog eens bellen hoe het gaat. Team Udenhout is een heel goed team volgens Liesbeth, Mark en Koen, in feite is het een vriendenclub die elkaar door dik en dun steunt. Waarschijnlijk is dat ook een van de redenen waarom het team Udenhout ook lukt om een goede bezetting te houden. Ruim anderhalf jaar geleden zijn ook weer drie nieuwe mensen bijgekomen. Wat zouden ze graag nog zien: ze zouden graag meer aanmeldingen willen hebben voor oefenlocaties bij bedrijven, boerderijen, panden in Udenhout. Veel oefenen op verschillende locaties maakt dat het team steeds beoefend blijft en bovendien is het heel goed als er een melding komt, men de locatie al kent.
Ik ben onder de indruk van de passie, professionaliteit, maar vooral de enorme inzet die deze vrijwilligers tonen om de inwoners van Udenhout deze veiligheid te bieden.

Tekst: Wilma de Jong, Correspondent
Foto’s Hennie Schilders, de Wegwijzer