Met hulp van 60 vrijwilligers is de zaal van de Vorselaer in enkele maanden tijd omgetoverd tot een prachtige ontmoetingsplek voor jong en oud. Ronald Maas, de drijvende kracht achter de renovatie, vertelt dat de Gemeente Tilburg 51.000 euro beschikbaar heeft gesteld en dat vaklui uit de eigen gemeenschap op vrije avonden en zaterdagen aan de slag zijn gegaan om de gedateerde zaal volledig op te knappen. Er kwamen nieuwe puien, de elektriciteit werd vernieuwd, het biljart werd verplaatst, de bar kreeg een andere plek in de ruimte en werd fraai vervaardigd uit cederhout (in de bar is een stam van cederhout verwerkt). Van het hout uit het oude plafond werden robuuste barkrukken en tafels vervaardigd. Er kwam mooie nieuwe verlichting. Alles werd mooi geschilderd en verfraaid met groot uitgevoerde prachtige foto’s van de omgeving van Biezenmortel (de duinen met schaapskudde, de Leemputten, een vrolijke koe). De jeugd werd gevraagd naar hun wensen en dit heeft geresulteerd in discolampen en de mogelijkheid tot het draaien van disco muziek.

De ontmoetingsruimte moet een multifunctionele ruimte worden. Het biljart kan uit de ruimte gereden worden op een voor dit doel speciaal gemaakte kar. De hanglampen kunnen op eenvoudige wijze van het plafond gehaald worden. Dit alles om grote feestelijke bijeenkomsten, zoals met carnaval, mogelijk te maken. De aanschaf van een beamer zal inwoners uitnodigen om samen naar voetbalwedstrijden of een race van Max Verstappen te komen kijken. De biljarters  en kaarters kunnen nu al terecht in de nieuwe zaal op dinsdagmiddagen, en op de eerste en derde woensdag van de maand wordt er bingo gespeeld. Vanuit de aanliggende gymzaal kunnen sporters een drankje komen drinken. 

Binnenkort wordt een volledige keuken geplaatst in de ruimte achter de bar. Er is vergunning aangevraagd voor de bouw van een terras (met glazen scherm om geluidsoverlast voor de buren te voorkomen). Het bestuur van de Vorselaer is in gesprek met mogelijke “uitbaters” voor de ontmoetingsruimte, die een “pleisterplaats” voor de inwoners en voorbijgangers moet gaan worden.
Biezenmortel, samen krachtig. De nieuwe ontmoetingsruimte bewijst dit eens te meer!

Tekst: Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Joris Sträter

Donderdag 7 september presenteerde ØDE Design haar collectie tafels. Prachtige houten tafels, speciaal ontworpen door Francine Broos en Julius Taminiau. Tafels die volledig uit hout  bestaan en waarbij bijzondere verbindingen ervoor zorgen dat je ook geen andere materialen ziet. “Verbinding” is ook het thema dat overal in terugkomt, zoals Emily vertelt.

Allereerst de verbinding met Udenhout. Udenhout wat vroeger Eudenhout oftewel Ødenhout heette en waar Rolf en Rob geboren en getogen zijn en waar zij zich mee verbonden voelen. Vandaar ook de keuze voor de naam: ØDE. De houten verbindingen in hun tafels en de onderlinge verbinding van de drie eigenaars: de jeugdvrienden Rob Bogaers en Rolf van de Plas en diens vrouw Emily. Tot slot is verbinden vaak ook de belangrijkste functie van een tafel. Aan tafel wordt gegeten, worden spelletjes gedaan, worden gesprekken gevoerd. Wie met elkaar aan tafel zit zal zich vaak verbonden voelen. Rolf en Rob praatten al jaren om een keer samen ‘iets’ te gaan doen. Bij een borrel, bij een etentje, maar het bleef bij praten en dromen. Totdat Corona kwam en Emily, commercieel directeur bij een Australisch bedrijf, haar baan verloor. Zij gaf de push om nu eens niet te praten, maar te doen. Dat ‘iets’ werd het maken van bijzondere tafels.
Rolf heeft namelijk een timmerfabriek: Timmerfabriek J. van de Plas en hij is de achtste generatie die de fabriek runt. Vanaf 1754 is het timmerbedrijf van generatie op generatie overgegaan. Het leek te stoppen bij vader Jeff, want in eerste instantie hadden de kinderen geen interesse om het bedrijf voort te zetten. Ook Rolf koos voor een andere koers. Hij studeerde economie en ging de marketing in. Maar…..het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hij stapte toch in de timmerfabriek, gespecialiseerd in renovatie en specialisatie. Naast dit werk nu een nieuwe uitdagende ambitie: unieke tafels in het hogere segment maken. Want daar kun je je nog ambachtelijk uitleven. Bovendien is er veel minder aanbod dan in het middensegment. Zij gaan voor het bijzondere! En dat is te zien. Strakke, stijlvolle ontwerpen en mooie houtsoorten. Fraaie constructies, zoals poten die doorlopen in het tafelblad en voor een mooie vlakverdeling zorgen. Kortom geen  doorsnee tafels. Tafels die wat betreft kwaliteit en ontwerp bedoeld zijn om generaties mee te gaan, een erfstuk te worden. Emily is de directeur van het bedrijf, Rolf produceert in zijn timmerfabriek de tafels en Rob verzorgt de (digitale) marketing. Daarmee komt er ook weer een stukje meubelmakerij als ambacht in de regio. Jarenlang is iedere productie van meubels naar lagelonenlanden verhuisd. Door delen van het productieproces te automatiseren, vertelt Rob, is het nu wel mogelijk om ook in Nederland weer meubels te maken. Deze prachtige tafels zijn het voorbeeld. Op www.odedesign.nl is de collectie te zien en je kunt een afspraak maken voor een bezichtiging.
De Wegwijzer wenst ØDE Design veel succes.

Tekst: Wilma de Jong, de Wegwijzer
Foto: Henny Schilders, de Wegwijzer

Haar mooiste verjaardagscadeau heeft ze misschien al gekregen?
Op 13 juli 2022 wordt Toos Verschuuren een eeuw oud. Bijna een maand eerder, op14 juni j.l. werd haar achterkleindochter Semmie geboren. Semmie is het 22e achterkleinkind van Toos, maar… ze is wel het eerste achterkleinkind dat de lijn compleet maakt van 4 generaties van hetzelfde geslacht. Die 4-generatielijn loopt van overgrootmoeder Toos via oma Henny en moeder Hanneke naar baby Semmie.
Toos werd 100 jaar geleden in Soerendonk geboren. Ze ging werken in het huishouden van de toenmalige burgemeester de Klerk in Udenhout. Als héél jong meisje van Soerendonk naar Udenhout ?? ? Dat is niet alledaags. Toos legt het helder uit. Ze heeft daarbij amper de hulp nodig van zoon Jan en dochter Henny, die ook bij het interview aanwezig zijn. Het blijkt dat een zus van Toos, Mieke, al diende bij burgemeester de Klerk, toen deze dat ambt nog vervulde in Soerendonk. Toen de Klerk daarna benoemd werd in Udenhout, verhuisde ook deze zus mee. En toen Mieke trouwde (ook in Udenhout) kwam er een vacature in het burgemeestersgezin. Toos zal ongetwijfeld uit een prima nest zijn gekomen, want binnen de kortste keren was zij het die de vacature in het verre Udenhout, ging opvullen. Schuin tegenover het huis van de Klerk in de Slimstraat woonde slagersjongen Piet Verschuuren. De komst van Toos had tot gevolg dat hij nogal vaak met vlees bij de burgemeester over de vloer kwam. Maar daar bleef het niet bij … In 1943 trouwden Piet en Toos en gingen ze in de Kreitenmolenstraat wonen. Daar werden de eerste 3 kinderen geboren. Later verhuisden ze naar de Slimstraat, waar nog eens 5 kinderen ter wereld kwamen. Ze hadden nu een gezin met 5 meisjes en 3 jongens en die leven gelukkig allemaal nog. Iedereen woont zelfs ook nog in de buurt. Piet en Toos werden ook de gelukkige grootouders van 18 kleinkinderen. Helaas is al lang geleden één kleinkind, Patrick, overleden. Dat heeft niet alleen Toos, maar de hele familie, enorm aangegrepen. Ook overleed een paar jaar geleden een van de schoonzonen; Cees.
In 2013 vierden Piet en Toos hun 70-jarige bruiloft . Ruim een jaar later heeft Toos haar man af moeten geven. Piet heeft het nog wèl mee gemaakt dat er ook een mannelijke 4-generatielijn werd gerealiseerd in de familie Verschuuren.
Ik vraag Toos wat ze zich nog van die eerste jaren in Udenhout herinnert. Ze geeft aan best veel heimwee naar Soerendonk te hebben gehad, maar die heimwee werd verzacht door Piet.
“Hij was hiil knap”, zegt ze, “mar anders had-ie mèn ok nie gekregen”. Piet was (nood-)slachter bij de boeren en daarnaast werkte hij op de melkfabriek. Het gezin was zeer hecht en harmonieus. Dat blijkt ook wel uit de manier waarop ze met moeder / oma Toos omgaan. Elke dag is er bezoek in de Eikelaar en er gaat ook geen avond voorbij of een van de kinderen komt haar in de watt en leggen. 
Inmiddels heeft Toos na de geboorte van Semmie 2 voetbalelft allen vol achterkleinkinderen. En er is zelfs ook al een achter- achterkleinkind. Voor al die achterkleinkinderen lukte dat niet meer, maar Toos heeft wel ontelbare Nijntjes gehaakt voor haar kleinkinderen.
Ik vraag mevrouw Verschuuren hoe ze het vindt om 100 jaar te worden. “Ik vind dat wel goed”, zegt ze, “zolang ik maar gezond blijf en geen pijn heb”. Ze voelt zich ook prima thuis in “De Eikelaar”, waar ze al ruim 10 jaar èn nog steeds zelfstandig woont. Toos komt sowieso uit een heel sterk geslacht. Al haar broers en zussen hebben een gezegende leeftijd gehaald. Een zus is nog in leven en heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 98 bereikt. 
Maar… een sterk geslacht is één ding; Toos heeft er zelf ook veel aan gedaan. Ze was ruim 25 jaar actief bij de bejaardengymnastiek en ze heeft veel gezwommen. Daarnaast was ze lange tijd lid van de handwerkclub en het bejaardenkoor.

Wij wensen mevrouw Toos Verschuuren-Aarts een fantastische 100e verjaardag toe en daarna nog vele gezonde en gelukkige jaren.

Tekst: Jan de Kort; De Wegwijzer.
Foto’s: Henny Schilders; De Wegwijzer.