Gedicht van Lotte tijdens de Dodenherdenking
Lotte van Tongeren uit groep 8 van Basisschool de Mortel leest dit jaar een zelf gemaakt gedicht voor tijdens de Dodenherdenking op de avond van 4 mei op het kerkhof in Udenhout.
Wanneer ik haar vraag hoe ze op het idee kwam om een gedicht te schrijven, antwoordt Lotte; “Juf Fieke heeft het gevraagd in de klas en ik vond het wel leuk”. Het gedicht moet nog wel geschreven worden, wanneer ik Lotte spreek. Ze denkt samen met haar moeder op internet te kijken hoe zo’n gedicht er ongeveer uit kan zien en dan zelf het gedicht te schrijven.
Op school kijken ze in groep 7 en 8 naar de dertien afleveringen tellende serie: “13 in de oorlog”, waar in iedere aflevering een ander thema uit de oorlog aan de orde komt. (Dit jeugdprogramma van de NPS laat zien hoe het is om als 13 jarige op te groeien in de oorlog). Lotte vindt dat “interessant”. Ik vraag Lotte of er ook nog mensen in haar omgeving zijn die over de oorlog vertellen. Haar spontane antwoord is : “Opa genoeg!” Opa vertelt vaak: “Ja, ik heb ook de oorlog meegemaakt”. Volgens Lotte was Opa nog een baby tijdens de oorlog.
Lotte is nog nooit bij de Dodenherdenking geweest. Of ze het spannend vindt om daar haar gedicht voor te lezen? “Valt wel mee”. Ze denk wel dat haar moeder en vader met haar mee gaan.
Ik vind het in iedere geval wel erg knap dat Lotte voor zoveel mensen haar gedicht wil voorlezen. Ik laat Lotte weten dat ik me afvraag of ik het op die leeftijd zelf gedurfd zou hebben.
De 2e wereldoorlog, veel mensen hebben het niet gered.
Het is al zo lang geleden, maar we zullen dit niet vergeten.
Want wat zij deden, is niet zomaar iets.
Zij bleven volhouden in die moeilijke tijden,
zij bleven elkaar helpen totdat iemand ze kwam bevrijden.
Het leger bleef strijden tot aan het einde,
want ze wisten dat als je opgaf je de oorlog niet won.
Zij waren sterk, dapper en zij konden wat niemand anders kon.
Het enige wat de mensen hadden was elkaar,
hoop en het leger dat voor ons gestreden heeft.
Maar dat was al genoeg, want we leven nu in vrede.
En dat is waar men toen om vroeg.
We zullen deze mensen altijd blijven eren.
Zij vochten voor vrijheid en vrede.
We zijn ze dankbaar voor het heden.
En denken terug aan het verleden.
Tekst: Nelleke Sträter, de Wegwijzer
Foto’s: Henny Schilders, de Wegwijzer






Eerst wat indrukwekkende cijfers. 787 basisschool leerlingen, 110 hulpouders, 42 leerkrachten en stagiaires, 3 basisscholen, 5 sportclubs en een gloednieuwe sport BSO. De koningsspelen Udenhout en Biezenmortel zijn niet alleen uitgegroeid tot een serieus sport en spel evenement, maar ook tot een schoolvoorbeeld van gezonde samenwerking. Letterlijk en figuurlijk.
Dit jaar sloten zich voor het eerst ook vijf sportverenigingen aan. VCU, MHCU, TPVU, SVSSS en dansschool Jump Dance Factory . Zij boden sportclinics aan, zodat kinderen op een laagdrempelige manier konden kennismaken met volleybal, tennis en padel, voetbal, hockey en dans. Een hele creatieve methode om kinderen hun sportieve interesses en aanleg te laten ontdekken en tegelijkertijd te investeren in nieuwe aanwas van onze sportclubs. Enthousiaste doorpakkers konden zich dan ook meteen bij de clubs aanmelden.
Kortom de koningsspelen Udenhout en Biezenmortel zijn uitgegroeid tot een feest van samenwerking, dat kinderen een breed spectrum aan sport, spel en beweging biedt. Een evenement waar scholen, verenigingen, hulpouders en sponsors trots op mogen zijn.
Volgens Harm Muntz staan woninginbraken volop in de belangstelling, maar staat digitale/cybercriminaliteit op nummer 1 in de misdaad lijst (digitale criminaliteit loont meer dan woninginbraken). Er wordt echter weinig over gemeld en gepraat omdat slachtoffers zich schamen, zich dom voelen dat ze “erin getrapt zijn”. Toch heeft cybercriminaliteit veel impact op de slachtoffers. Ze voelen zich overvallen en aangetast in hun veiligheid, ze ervaren verlies van vertrouwen en onrust. Dat er zo weinig over gepraat wordt is jammer, volgens Harm. Het zou waardevol zijn wanneer slachtoffers hun familieleden, vrienden en buren zouden waarschuwen. “Want het kan ons allemaal overkomen, zowel ouderen als jongeren. Een op de vijf Nederlanders krijgt er mee te maken”.


“We willen ons juist op dit moment ook inzetten voor een goed doel”, aldus de beide heren. “En dat doel is de Stichting Quiet uit Tilburg”. De Udenhouter Ralf Franken is bestuurslid van Quiet Nederland. Hij legt uit dat Quiet zich bezig houdt met armoedebestrijding. Men maakt vooral basale activiteiten voor minder goed bedeelde mensen mogelijk. Naar de kapper gaan; Op een terrasje zitten; Eindelijk eens een cadeautje mee kunnen nemen op verjaardagsvisite bij je zus.

Een laatste vorm van glaskunst die zij beoefent is fusen. Daarbij worden verschillende glasstukjes samengesmolten. Je krijgt variatie door verschil in kleur en de mate waarin de verschillende stukjes in of net aan elkaar worden gesmolten en of verschillende lagen wel of niet meer te zien zijn.